Ocena brak

Powództwo publicjańskie

Autor /Klaudiusz Dodano /18.11.2011

Posiadacz rzeczy, który nie nabył jeszcze własności kwirytarnej, lecz znajdował się w stanie prowadzącym do jej nabycia przez zasiedzenie, utraciwszy swe władztwo, mógł się domagać jego przywrócenia za pomocą actio Publiciana.

Powództwo to było wzorowane na rei vindicatio. Formułka w powództwie publicjańskim zawierała fikcję, która traktowała posiadacza znajdującego się dopiero na drodze do zasiedzenia jakby już tego dokonałzatem jak gdyby był już właścicielem kwirytarnym. Actio Publiciana była środkiem ochrony petytoryjnej.

Z actio Publiciana mogły korzystać następujące kategorie osób:

a) właściciel bonitarny (gdy nabył res mancipi od właściciela kwirytarnego przez traditio, jeżeli utracił posiadanie tej rzeczy przed dokonaniem zasiedzenia to mógł posłużyć się actio Publiciana ze skutkiem wobec kogokolwiek),

b) posiadacz, który w dobrej wierze i na podstawie słusznego tytułu nabył rzecz podatną do zasiedzenia, ale od nieuprawnionego (powództwo to było skuteczne wobec przeciwnika gorzej uprawnionego)

c) właściciel kwirytarny (wykazywał, że przed utratą posiadania znajdował się na drodze do zasiedzenia).

W prawie justyniańskim zniesiono różnice pomiędzy własnością kwirytarną a bonitarną -> a. P. zachowała znaczenie już tylko jako środek ochrony nabywcy od niewłaściciela.

Podobne prace

Do góry