Ocena brak

Powikłania cukrzycy w układzie nerwowym

Autor /carbonara Dodano /28.11.2013

W przebiegu cukrzycy dochodzi do uszkodzenia obwodowego i autonomicznego układu nerwowego. Przyczyn tego uszkodzenia jest kilka, przy czym najważniejszą jest utrzymująca się hiperglikemia. Patologia dotycząca układu nerwowego w przebiegu cukrzycy nosi nazwę neuropatii cukrzycowej.

Neuropatia cukrzycowa niesie ze sobą różnorodność objawów klinicznych, z których każdy powinien być wnikliwie oceniony przez lekarza. Objawy mogą mieć charakter ostry lub przewlekły, mogą do nich należeć zespoły bólowe, zaburzenia czucia, zaburzenia motoryki. Objawy te mogą się cofać, mogą mieć charakter trwały lub nawracający.

Ustalenie częstości występowania neuropatii cukrzycowej jest stosunkowo trudne, ze względu na zmienny charakter objawów klinicznych cechujących to powikłanie. Autorzy są zgodni co do faktu, że powikłanie to występuje najczęściej ze wszystkich późnych powikłań cukrzycy i można je wykazać u 30% chorych po 10 latach trwania cukrzycy. Czynnikami wywierającymi zdecydowany wpływ na częstość występowania neuropatii poza czasem trwania cukrzycy jest wiek chorych i stopień wyrównania metabolicznego.

Neuropatię cukrzycową można podzielić na trzy główne postacie kliniczne:

•    obwodową neuropatię czuciowo-ruchową,

•    neuropatię ogniskową (mononeuropatię),

•    neuropatię układu autonomicznego.

Obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa jest najczęściej występującą postacią neuropatii cukrzycowej. W jej przebiegu dominują zaburzenia czucia dotyczące kończyn dolnych i przyjmujące formę parestezji: uczucia mrowienia, pieczenia, drętwienia i bólu. Zaburzenia te występują symetrycznie obustronnie i stopniowo się nasilają. Dolegliwości występują głównie w spoczynku i nasilają się w godzinach nocnych. W miarę postępu choroby najwcześniej stwierdza się zniesienie czucia wibracji, a dopiero znacznie później osłabienie odruchów ścięgnistych na kończynach dolnych. Niedo-

włady i zaniki mięśniowe występują w tej postaci neuropatii stosunkowo rzadko, dopiero po wielu latach trwania choroby.

Neuropatia ogniskowa (mononeuropatia) polega na uszkodzeniu pojedynczego nerwu, w wyniku czego dochodzi do niedowładów w obszarze zaopatrywanym przez dany nerw. Patogeneza tego powikłania nie jest do końca wyjaśniona - oprócz hiperglikemii bierze się pod uwagę niedokrwienie pojedynczych nerwów spowodowane zaburzeniami funkcji drobnych naczyń krwionośnych i towarzyszący nawet niewielki uraz. Za taką koncepcją przemawia fakt, że poprawę w mononeuropatii uzyskuje się w wyniku zastosowania leków z grupy blokerów kanału wapniowego oraz leków z grupy blokerów enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE). Neuropatia ogniskowa dotyczy najczęściej nerwów czaszkowych (nerw bloczkowy, okorucho-wy, odwodzący, twarzowy) oraz nerwu strzałkowego. Rokowanie jest dobre.

Neuropatia układu autonomicznego jest skrycie przebiegającym powikłaniem cukrzycy, którego konsekwencją są zaburzenia funkcjonowania wszystkich narządów unerwionych przez układ autonomiczny. Najgroźniejsze są powikłania dotyczące układu krążenia, a najbardziej dokuczliwe dla chorych są powikłania w układzie pokarmowym. Leczenie tych powikłań jest wyłącznie leczeniem objawowym.

 

Do góry