Ocena brak

Powięzie

Autor /vaneska Dodano /04.01.2012

Powięziami nazywamy błony zbudowane z tkanki łącznej włóknistej, które otaczają poszczególne mięśnie, grupy mięśni lub wreszcie całą mięśniówkę ciała. Grubość powięzi jest bardzo zmienna; najcieńsze powięzie są utworzone przez cienką warstwę tkanki łącznej, grubsze mają utkanie silnie włókniste. Najgrubsze są zwykle te powięzie lub ich części, w które przechodzą końce ścięgien mięśni; przybierają one wtedy wybitnie ścięgnisty charakter, jak np. pasmo biodrowo-piszczelowe powięzi szerokiej uda. Układ włókien stanowi cechę charakterystyczną powięzi. Przebiegają one równolegle do siebie, a prostopadle do kierunku włókien mięśniowych.

Oprócz tego zasadniczego przebiegu występują nieraz włókna powięzi skierowane wzdłuż włókien mięśniowych lub nawet skośnie albo łukowato. Tkanka łączna powięzi zawiera również włókna sprężyste. Wskutek powyższego utkania powięzie podczas skurczu mięśnia czy grupy mięśni ustalają wzajemne położenie włókien mięśniowych lub poszczególnych mięśni. Ponieważ powięzie obejmują również części ścięgniste mięśnia, utrwalają więc one również położenie ścięgien lub przytwierdzają ścięgna do podłoża. W okolicach stawów, a przede wszystkim stawów ręki i stopy, powięzie są zazwyczaj silnie rozwinięte, wyposażone w mocne poprzeczne włókna. Poza tym powięź silnie i ściśle, jak bandażem, otacza miękką, bogatą w wodę tkankę mięśnia. W razie przerwania powięzi masa mięśniowa wypływa z powięzi.

Powięź mięśnia otacza go na zewnątrz od namięsnej; między obu tymi łącznotkankowymi blaszkami znajduje się cienka warstwa luźnej tkanki łącznej (paramysium); stanowi ona warstwę przesuwalną, która podczas skurczu pozwala mięśniowi na ślizganie się w swej cewie powięziowej. W ruchach mięśni powięź więc udziału nie bierze. Jest ona nieruchoma, natomiast namięsna porusza się wraz z mięśniem w jedną i drugą stronę.

W miejscach, w których kilka powięzi styka się, ograniczają one przestrzenie, przez które przechodzą trzewa lub naczynia i nerwy.

Miejsca te mają praktycznie szczególne znaczenie, ponieważ są one przeważnie drogami szerzenia się procesów ropnych, jak np. okolica szyi, pachwiny czy jamy pachowej.

Jak już wspomniano, odróżniamy: powięzie poszczególnych mięśni, powięzie grup mięśniowych i powięź powierzchowną ciała. Powięź poszczególnego mięśnia tworzy kanał, w którym mięsień ślizga się w jedną i w drugą stronę. Powięź taka służy przeważnie do ustalenia położenia mięśnia np. śrubowato przebiegającego, jak m. krawiecki, który bez nadania mu kierunku przez powięź przebiegałby podczas skurczu w linii prostej. Zaznaczyć jednak należy, że są mięśnie, które nie mają własnej powięzi, jak np. mięśnie twarzy. Powięź grup mięśniowych otacza grupę mięśni tej samej czynności. Powięzie te występują przeważnie na kończynach. Blaszki powięziowe otaczające grupę mięśni mogą przyczepiać się do kości, tworząc tzw. przegrody międzymięśniowe (septa intermuscularia), a więc grupa mięśni objęta jest kanałem czy komorą kostno-włóknistą. Powięź powierzchowna, otaczająca mięśnie poszczególnych części ciała, leży pod skórą, oddzielona od niej przeważnie przesuwalną warstwą tkanki łącznej (tkanka łączna podskórna). W niektórych okolicach ciała daje się ona łatwo odgraniczyć od tkanki podskórnej, w innych, np. na dłoni czy podeszwie, odgraniczenie takie jest trudne. Powięź powierzchowna w różnych okolicach ciała jest bardzo różnie rozwinięta; najsilniejsza jest na kończynach, na tułowiu i na szyi na ogół podobnie jak na kończynach, ale w znacznie słabszym stopniu. Na głowie powięź powierzchowna nie tworzy ciągłej warstwy, tutaj bowiem występują mięśnie skórne, które przynajmniej jednym swym końcem przyczepiają się do skóry; dlatego też powięź między skórą i mięśniami na głowie na ogół nie występuje; poszczególne powięzie pokrywają tylko mm. żwaczowe i m. policzkowy.

Części powięzi, które znajdują się w pobliżu przyczepów mięśni, jak również przegrody międzymięśniowe, przeważnie na całej swej powierzchni są polami przyczepów mięśni. Rolę tę dzielą one z błonami między kostnymi. Powięzie mogą łączyć się ze ścianami żył lub naczyń chłonnych; wtedy są one urządzeniami ssącymi, pomagając przepływowi krwi w żyłach czy limfy w naczyniach chłonnych.

Unaczynienie powięzi jest bardzo silne. Żyły uchodzą przeważnie do żył skórnych. Powięzie są również wyposażone w naczynia chłonne. Nerwy powięzi pochodzą od gałązek unerwiających przyległe mięśnie!

Podobne prace

Do góry