Ocena brak

Powierzchnia zewnętrzna kości czołowej

Autor /gabriela Dodano /03.01.2012

Powierzchnia zewnętrzna (facies externa) jest gładka i wypukła; bocznie od linii pośrodkowej znajdują się dwa symetryczne wypuklenia. guzy czołowe (tubera frontalia), zmienne osobniczo pod względem wielkości: są one silniej zaznaczone na czaszkach kobiet niż mężczyzn, wybitnie na czaszkach dziecięcych. Powyżej nich powierzchnia kości jest pokryta czepcem ścięgnistym (p. dalej). Poniżej guzów czołowych, zwykle przedzielone od nich płaskimi poziomymi wgłębieniami, biegną z prawej i z lewej strony łukowate wypukłości, łuki brwiowe (arcus superciliares). bardziej uwypuklone w części przyśrodkowej, niższe w części bocznej; są one silniej rozwinięte na czaszkach męskich niż na czaszkach kobiecych, na których nieraz prawie ich brak, tak jak na czaszkach dziecięcych.

Między przyśrodkowymi końcami łuków znajduje się nieco spłaszczone, wyraźne wypuklenie, gładzizna (glabella). u mężczyzn silniej, u kobiet słabiej rozwinięta. Poniżej łuku brwiowego znajduje się silna krawędź, brzeg nadoczodołowy (margo supraorbita-lis), który tworzy granicę górną wejścia do oczodołu i oddziela łuskę od części oczodołowej kości. Część boczna tego brzegu jest ostra i wydatna, stwarzając dogodne warunki ochrony gałki ocznej; część przyśrodkową jest zaokrąglona. Na granicy między wewnętrzną i środkową trzecią częścią tego brzegu znajduje się otwór lub wcięcie nad oczodołowe (foramen supraorbitale resp. incisura supraorbitalis) dla naczyń i nerwów tej samej nazwy, odchodzących od tętnicy, żyły i nerwu ocznego. Wcięcie to jest wyczuwalne u osób żywych, natomiast otworu nie wyczuwa się. Przyśrodkowo od tego otworu albo wcięcia często znajduje się drugie — wcięcie czołowe (incisura frontalis) lub otwór czołowy (foramen frontale) dla naczyń i nerwów tej samej nazwy, pochodzących z tychże pni co poprzednie. Oba powyższe wcięcia mogą się czasami zlewać w jedno większe. Brzeg nadoczodołowy kończy się bocznie wydatnym i silnym, lecz krótkim wyrostkiem jarzmowym (processus zygomaticus), który łączy się z wyrostkiem czołowym kości jarzmowej. Łukowato ku górze i do tyłu od wyrostka jarzmowego przebiega na części bocznej powierzchni zewnętrznej łuski wydatna kresa skroniowa (linea temporalis); rozdwaja się ona i następnie przedłuża w kresę skroniową górną i dolną kości ciemieniowej. Pole do tyłu i poniżej kresy skroniowej, powierzchnia skroniowa (facies temporalis), tworzy część przednią dołu skroniowego (fossa temporalis) i służy za miejsce przyczepu mięśnia skroniowego.

Podobne prace

Do góry