Ocena brak

Powierzchnia wewnętrzna sklepienia czaszki

Autor /julka Dodano /03.01.2012

Powierzchnia wewnętrzna sklepienia jest wklęsła i ma różnego rodzaju wgłębienia i wyniosłości: 1) wyciski palczaste (impressiones digitatae) i łęki mózgowe (juga cerebralia*), wywołane przez zakręty i bruzdy mózgowe; występują tu one również, choć mniej silnie niż na powierzchni wewnętrznej podstawy czaszki; 2) liczne, stosunkowo głębokie i wąskie bruzdy tętnicze (sulci arteriosi), mieszczące rozgałęzienia tętnic oponowych; 3) bruzdę zatoki strzałkowej górnej (sulcus sinus sagittalis superioris); węższą z przodu, rozszerzającą się ku tyłowi; biegnie ona wzdłuż linii pośrodkowej jako podłużna bruzda i kończy się przy guzowatości potylicznej wewnętrznej (protuberantia occipitalis interna); w części przedniej idąc ku dołowi bruzda ta przechodzi w dość wydatny grzebień czołowy (crista frontalis), który sięga aż do otworu ślepego (foramen cecum)] w omawianej bruździe mieści się zatoka strzałkowa górna, a do jej brzegów przyczepia się wypustka opony twardej mózgowia, sierp mózgu; 4) szereg małych, okrągłych dołeczków ziarenkowych (foveolae granulares) dla ziarnistości pajęczynówki, które układają się wzdłuż tej bruzdy po obu jej stronach. Na sklepieniu widzimy obustronnie szew wieńcowy (sutura coronalis), a z tyłu szew węgłowy (sutura lambdoidea); szew strzałkowy (sutura sagittalis), łącząc oba poprzednie, biegnie w linii pośrodkowej między obu kośćmi ciemieniowymi. Bocznie od szwu strzałkowego, w tylnej części sklepienia, znajdują się otwory ciemieniowe.

Podobne prace

Do góry