Ocena brak

Powierzchnia wewnętrzna kości czołowej

Autor /gabriela Dodano /03.01.2012

Powierzchnia wewnętrzna (facies interna) łuski jest wklęsła i tworzy część powierzchni mózgowej kości czołowej skierowanej do przedniego dołu czaszki. W płaszczyźnie pośrodkowej w części górnej biegnie płytka bruzda zatoki strzałkowej górnej (sulcus sinus sagittalis superions) dla zatoki strzałkowej górnej i dla sierpa mózgu; z jej dolnego końca rozwija się węższy, zazwyczaj silnie wystający, ostry grzebień czołowy (crista frontalis), do którego również przyczepia się sierp mózgu, a który ku dołowi sięga do otworu ślepego (foramen cecum). Otwór ten jest całkowicie ograniczony przez kość czołową, albo też czasem przez kość czołową i sitową. Prowadzi on, zwężając się stopniowo, w obręb kolca nosowego, w którym ślepo się kończy; zawiera on wypustkę opony twardej. Jeśli otwór ten jest drożny, przebiega przezeń mała żyłka z jamy nosowej do zatoki strzałkowej górnej. Po obu stronach linii pośrodkowej widzimy wyciski zakrętów i bruzd mózgowych; bruzdom odpowiadają wyniosłości, łęki mózgowe ijuga cerebralia*), zakrętom — wyciski palczaste (impressiones digńatae). Prócz tego gałązki tętnicy oponowej środkowej i przedniej żłobią tu bruzdy tętnicze (sulci arteriosi). Wzdłuż bruzdy zatoki strzałkowej górnej po obu jej stronach widzimy skupienia małych tzw. dołeczków ziarenkowych (foreolae granulares) dla wypustek opony pajęczej mózgowia (ziarna pajęczynówki).

Podobne prace

Do góry