Ocena brak

Potęgowe prawo uczenia

Autor /Ziemek Dodano /29.06.2011

Zamiast dni ćwiczenia i czasu reakcji możemy uwzględnić powiązanie logarytmów dni uczenia i logarytmów rozpoznawania. Logarytm zmniejsza różnicę między dużymi liczbami, np. różnica między 25 i 30 dniami jest o wiele mniejsza niż różnica między 5 dniami i 1 dniem. Występuje prawie liniowa zależność między logarytmami czasu i logarytmami ćwiczenia. Jeżeli użyjemy T na określenie czasu w sekundach i P na określenie ilości ćwiczenia w dniach, związek liniowy będzie opisany przez funkcję:

Log T = 0,34 - 0,24

Gdy to równanie ponownie przekształcimy w pierwotną skalę czasu i ćwiczenia, stanie się funkcją potęgową:

T = 1,40 P 0,24

Jest to funkcja potęgowa, gdyż ilość ćwiczenia (P) jest podnoszona do jakiejś potęgi. Ta funkcja to łagodna krzywa. Związek potęgowy między osiągnięciami (mierzonymi w terminach czasu reakcji oraz szeregu innych wskaźników) oraz ilością ćwiczenia stanowi wszechobecne zjawisko w uczeniu się. Prostoliniowa funkcja w skali logarytmicznej staje się funkcją krzywoliniową w skali oryginalnej. Taki wynik pociąga stwierdzenie, że uczenie nigdy się nie kończy, ale w miarę ćwiczenia uzyskujemy coraz mniejsze korzyści. Fakt, że prawie wszystkie funkcje opisujące uczenie się są funkcjami potęgowymi nazwano potęgowym prawem uczenia się ( Newell i Rosenbloom).

Również wskaźniki liczby błędów często zmieniają się zgodnie z funkcją potęgową. Liczba błędów spada jako funkcja potęgowa czasu. Takie funkcje potęgowe cechuje przyśpieszenie ujemne- każda jednostka ćwiczenia wywołuje coraz mniejszą poprawę. Prawo potęgowe jest prawem zmniejszania się zysków. Ćwiczenie powoduje wzrost siły zapisu, ale o coraz mniejsze jednostki.

Siła pamiętania wzrasta jako potęgowa funkcja ćwiczenia i znajduje odzwierciedlenia we wskaźnikach zmiennej zależnej czasu odtwarzania i liczby błędów.

Podobne prace

Do góry