Ocena brak

Postrzeganie własnego ciała

Autor /pinezka Dodano /02.06.2014

Mierzymy zaburzenia w postrzeganiu własnego ciała, używając kilku metod, zależnie od okoliczności. Można po prostu spytać, jak pacjentka widzi siebie w lustrze i czy inni widzą tam to samo co ona. Możemy zwrócić uwagę pacjentki na BMI i sprawdzić, czy jest ono zgodne z tym, jak postrzega ona siebie na tle innych ludzi (np. „te liczby sugerują, że twoja masa ciałajest mniejsza od normy dla osób twojego wzrostu. Czy zauważasz to, kiedy patrzysz na siebie w lustrze? Czy inni przyznają ci rację, kiedy mówisz, że jesteś za gruba? Czy to, że się z tobą nie zgadzają sprawia, że starasz się unikać tego tematu? Czy to jakoś wpływa na wypracowanie wyważonej opinii?”).

Można też, jeżeli pacjentka jest w stanie znieść tego rodzaju wyzwanie, sprawdzić zaburzenia w postrzeganiu własnego ciała, prosząc ją o wspólne wykonanie pewnego ćwiczenia. Ćwiczenie to nie jest zalecane w sytuacjach, gdy pacjentka ma problem z bliskością fizyczną i czuje się zagrożona; w ramach tego zadania konieczne jest bowiem wejście w bliski kontakt. Szczególna ostrożność jest wskazana w przypadkach, gdy pacjentka i terapeuta są odmiennej płci. Wówczas zalecamy zastosowanie cyrkla.

Prosimy pacjentkę, aby trzymała ręce wyciągnięte do przodu (dłonie prostopadle do przedramienia, kciuki skierowane w górę). Następnie prosimy ją, aby poruszając rękoma (zmniejszając łub zwiększając przestrzeń między dłońmi), pokazała jak szeroka jest jej talia. Pacjentka może patrzeć na swoją talię podczas wykonywania tego ćwiczenia. Następnie klinicysta demonstruje to zadanie pacjentce: staje przed nią, odtwarza swoimi rękoma rozmiar wskazany przez nią (ewentualnie może użyć cyrkla). Wtedy pacjentka ma powiedzieć, na ile jest przekonana co do trafności własnego oszacowania (np. „Gdybyś miała postawić 100 złotych, że twój szacunek jest trafny, ile postawiłabyś na to, że twoja talia jest co najmniej tak szeroka, jak zaznaczyłaś?”). Następnie pacjentka jest proszona, żeby przeszła przez szparę utworzoną między rękoma terapeuty i w ten sposób przetestowała trafność własnego szacunku. Rozbieżność między realiami a wyobrażeniem może być dla pacjentki ciężkim przeżyciem, zwłaszcza jeśli ma ona za sobą długi okres unikania konfrontacji z wyobrażaniem sobie tego, jak jest potężna. Potem pacjentka jest proszona o zastanowienie się nad przyczynami tej rozbieżności i wpływu, jaki to błędne postrzeganie może mieć na utrzymywanie się pewnych przekonań (np. unikanie sytuacji społecznych, w których ktoś mógłby prawić komplementy na temat jej wyglądu lub wyrazić zaniepokojenie tym, jak wyszczuplała).

 

Podobne prace

Do góry