Ocena brak

Postępowanie z pacjentką odmawiającą ważenia

Autor /pinezka Dodano /02.06.2014

Dwa elementy TPB zaburzeń odżywiania nie podlegają negocjacjom i klinicysta musi jasno zdawać sobie sprawę z tego, dlaczego w tych sprawach nie może ustąpić. Tak jak w przypadku wszystkich niepodlegających negocjacjom kwestii, konieczna jest ich przejrzystość oraz dokładne wyjaśnienie pacjentce, dlaczego akurat w tych kwestiach nie można z niczego zrezygnować.

Po pierwsze, regularne ważenie jest elementem dbałości o fizyczne bezpieczeństwo pacjentki. Wyjaśniamy, że nie możemy pracować z kimś, kto nie zgadza się na regularne ważenie. Decyzja należy oczywiście do pacjentki, ale jeżeli nie zgodzi się ona na pomiar masy ciała, wówczas my jako terapeuci będziemy mieli związane ręce. Jeżeli mamy się zaangażować w proces leczenia, musimy czuwać nad bezpieczeństwem organizmu pacjentki. Z naszego doświadczenia wynika, że po takim wyjaśnieniu bardzo niewiele osób obstaje przy odmowie ważenia. Niektóre pacjentki pytają, czy można to odłożyć do następnego spotkania. Wtedy wyjaśniamy, że z naszej praktyki wynika, że następnym razem poziom lęku będzie taki sam jak teraz, więc nie ma powodu, żeby odkładać coś, co jest i tak nieuniknione. Jeżeli jednak pacjentka nadal odmawia zważenia się, to prawdopodobnie dlatego, że przekonała się, iż klinicyści ignorująjej protesty i mimo wszystko przeprowadzają procedurę oceny. Zamiast wzmacniać takie przekonania, przerywamy sesję i prosimy pacjentkę, aby zgłosiła się na wizytę, kiedy będzie gotowa na to konieczne ustępstwo. Nasze doświadczenie wskazuje, że pacjentki wracająi pozwalają się zważyć. W tych rzadkich przypadkach, kiedy tak się nie dzieje, kończymy TPB i wyjaśniamy, że nie możemy prowadzić terapii, nie mając pewności co do tego, że fizyczny stan pacjentki nie jest zagrożony.

Po drugie, wyjaśniamy, że jednym z wymogów TPB jest, by pacjentka znała masę swojego ciała (zarówno w przypadku pacjentek z nadwagą, jak i niedowagą). Chodzi o to, żeby mogła obserwować konsekwencje swoich działań, podejmowanych od momentu rozpoczęcia terapii (np. będzie mogła przetestować swoje przekonanie, żejej waga wzrośnie, jeżeli zacznie odżywiać się normalnie). Wyjaśniamy, że sytuacje, kiedy ktoś nie chce znać swojej masy ciała, nie wróżą dobrze terapii - w takich wypadkach możliwe jest co najwyżej ustabilizowanie stanu organizmu, ale nie wyzdrowienie.

 

Podobne prace

Do góry