Ocena brak

Postępowanie w okresie dolegliwości przewlekłych

Autor /endriu Dodano /19.12.2012

Jakjuż wspomniano, przejście stanu ostrego i podostrego przepukliny dyskowej w stan dolegliwości przewlekłych jest w praktyce, niestety, dość częstym zjawiskiem w przebiegu powyższej choroby.

Typowe postępowanie lecznicze w takich przypadkach, w obowiązującym aktualnie w medycynie modelu leczenia, sprowadza się do:

• kontynuacji leczenia farmakologicznego,

• kontynuacji leczenia fizykalnego: zabiegów fizykoterapeutycznych, masaży, kąpieli, nacierań,

• ćwiczeń leczniczych,

• leczenia uzdrowiskowego,

• psychoterapii,

• poddawania chorych programom przystosowawczym, np. „życia z własną chorobą",

• w przypadkach opornych - leczenia operacyjnego.

Niestety, pomimo stosowania nierzadko wszystkich wspomnianych metod u części chorych brakjest poczucia powrotu do zdrowia. Odczuwają oni nadal nękające zmienne dolegliwości, mimo wycofania się objawów klinicznych przepukliny dyskowej i ujemnych testów diagnostycznych w badaniu lekarskim. Zmienny charakter dolegliwości, ich nawroty i zaostrzenia, osłabiają wiarę w wyleczenie, powodują uczucie frustracji u chorych, u których „nibyjuż nic nie ma", a cierpią. Dotkliwość tych dolegliwości pogłębia fakt, że dotyczą osób już fizycznie i psychicznie wyczerpanych chorobą, o obniżonym progu odczuwania bólu, często w depresji.

Niestety, niewielu lekarzy potrafi im pomóc, często chorzy są uważani za hipochondryków lub symulantów i wysłani do pracy. Bywa to zasadniczy powód poszukiwania przez nich różnych, często irracjonalnych, sposobów leczenia, a także najwdzięczniejsze pole działalności dla znachorów i „specjalistów od kręgosłupa" spoza środowiska lekarskiego.

Jakjuż wspomniałem, wielu tym chorym można pomóc posługując się metodami diagnostycznymi i leczniczymi z zakresu terapii manualnej.

Dokładne badanie manualne często pozwala ustalić u nich cały szereg zaburzeń czynnościowych, będących przyczyną powyższych objawów. Współistniały one z objawami przepukliny dyskowej lub były przez nią wywołane. Po ustąpieniu objawów korzeniowych stały się głównym źródłem dolegliwości.

Wśród najczęściej spotykanych czynnościowych przyczyn przeciągających się dolegliwości można spotkać wszystkie znane zaburzenia, w szczególności:

• zablokowania - szczególnie w punktach kluczowych kręgosłupa,

• punkty maksymalnej bolesności w obrębie tkanki podskórnej lub mięśni,

• wzmożone napięcie i bolesne przykurcze włókien łącznotkankowych w obrębie tkanki podskórnej lub mięśni,

• wzmożone napięcie i bolesne przykurcze w obrębie niektórych mięśni lub ich przyczepów,

• wzmożone napięcie więzadeł (przede wszystkim więzadeł miednicy),

• strefy przeczulicy skórnej lub czucia spaczonego na skórze tułowia i kończyn.

Większość ze wspomnianych zaburzeń omówionych zostało już wcześniej, a o ich leczeniu będzie mowa w następnych rozdziałach.

Poza zaburzeniami czynnościowymi, stosunkowo często spotykaną, aczkolwiek trudną do leczenia „pozostałością" po uszkodzeniu dysku w odcinku lędźwiowym, jest opisane wcześniej chromanie ogona końskiego. Leczenie chromania musi być wielokierunkowe. Postępowaniem niejako przyczynowym jest próba zmiany statyki kręgosłupa - zwiększenie lub zmniejszenie lordozy lędźwiowej, utrata wagi ciała. Stosuje się w tym celu specjalnie dobrane programy ćwiczeń leczniczych. Równolegle należy stosować leczenie farmakologiczne poprawiające krążenie w uciśniętych naczyniach korzeni nerwowych.

Ustąpienie ostrych dolegliwości bólowych, wycofanie się objawów neurologicznych oraz likwidacja wtórnych zaburzeń czynnościowych kończy okres leczenia zmian bezpośrednio związanych ze skutkami uszkodzenia krążka międzykręgowego. Rozpoczyna natomiast etap leczenia tych zaburzeń czynnościowych, które przyczyniły się lub doprowadziły do jego uszkodzenia.

Podobne prace

Do góry