Ocena brak

Postępowanie przeciwwstrzqsowe

Autor /grubaska Dodano /18.12.2012

Wszystkie cięższe urazy mogą być przyczyną wstrząsu urazowego. Objawia się on:

a) względnym zmniejszeniem objętości krwi żylnej (hipowolemią), spadkiem ciśnienia tętniczego, przyspieszeniem tętna, bladością i ochłodzeniem skóry.

b) pobudzeniem ruchowym, które po upływie kilkunastu minut przechodzi w stan depresji, niekiedy połączonej z przymgleniem świadomości.

Na leczenie składa się:

1. Zapewnienie drożności dróg oddechowych. Jest to punkt o wielkiej doniosłości, zwłaszcza podczas transportu. Chorych nieprzytomnych trzeba ułożyć w pozycji bocznej ustalonej.

2. Zapewnienie stałego dostępu do żyły. Najlepiej służy do tego włączenie kroplówki lub też wprowadzenie do powierzchownej żyły grzbietu ręki dość grubej igły z nasadką Gordha.

Żyły grzbietu ręki są najdogodniejsze, gdyż: a) łatwo je uwidocznić oklepy-waniem skóry i obniżeniem ręki, b) wydostawanie się płynu poza żyłę jest natychmiast widoczne, c) pozażylne wstrzyknięcie silnie działającego leku nie grozi powikłaniem ze strony tętnicy ani nerwu (jak w zgięciu łokciowym), d) odpowiednie umocowanie kroplówki usuwa niebezpieczeństwo przypadkowego przemieszczenia igły-

3. Przetaczanie płynów krwiozastępczych. W warunkach optymalnych jest to osocze, jednakże dekstran również dobrze spełnia swoje zadanie. Całkowita dawka dekstranu nie powinna przekraczać 1500 ml, gdyż zagraża wówczas pogorszenie warunków krzepnięcia krwi. Szybkość przetaczania jest praktycznie nie ograniczona. Należy przyjąć za zasadę, że choremu w stanie hipowole-mii można przetaczać płyny bardzo szybko, dopóki nie wyrówna się ubytku płynów pozakomórkowych. Najlepszymi miernikami są: wzrost rozkurczowego ciśnienia tętniczego, uwidocznienie żył powierzchniowych na grzbiecie ręki i na szyi.

Gdy nie dysponuje się osoczem ani płynami krwiozastępczymi, można przetaczać płyny izotoniczne w rodzaju 5% roztworu glukozy lub fizjologicznego roztworu NaCl. Pozostają one w krążeniu tylko do pół godziny, co często wystarczy, aby chorego bezpiecznie przewieźć do najbliższego szpitala. Łączna ilość płynów izotonicznych nie powinna przekraczać 2000 ml.'

4. Podanie środka przeciwbólowego. Stosuje się dożylnie dolargan (100 mg rozcieńczone w 10 ml roztworu fizjologicznego NaCl). Również dożylnie podaje się morfinę (10 mg) lub pantopon (20 mg). Środków tych nie wolno podawać, gdy istnieje podejrzenie o uraz brzucha. W przypadkach urazu czaszki lepiej ograniczyć się do wstrzyknięcia domięśniowego pabialginy. Środki przeciwbólowe podawane dożylnie wstrzykuje się z atropiną (0,6—1 mg). Nie podaje się skopolaminy z uwagi na możliwość wystąpienia pobudzenia psychoruchowego.

5. 1 lydrokortyzon — wstrzykuje się dożylnie 100 mg preparatu odnotowując to dokładnie w karcie wypadkowej. (Wartość tego leku we wstrząsie jest ciągle jeszcze przedmiotem dyskusji).

6. Przewiezienie do szpitala. Pierwszym odruchem niedoświadczonego lekarza jest jak najszybszy transport. Może to być postępowanie błędne. Pośpiech może być przeciwwskazany. Znacznie ważniejsze jest wykonanie wymienionych powyżej zabiegów, których nie należy też przerywać podczas transportu. W szczególności dotyczy to wspomagania lub kontrolowania oddychania (jeśli okazało się ono potrzebne) oraz przetaczania płynów. Jeśli podstawowe czynności ratownicze są właściwie wykonywane, kilkuminutowa zwłoka w przybyciu do szpitala nie ma znaczenia.

Podobne prace

Do góry