Ocena brak

Postawa klinicysty

Autor /pinezka Dodano /03.06.2014

Podobnie jak Geller, Williams i Srikameswaran (2002) uważamy, że w przypadku zaburzeń odżywiania skuteczność terapii zależy od dwóch aspektów: odpowiedniej postawy klinicysty i techniki. Bez pierwszego drugie staje się jedynie przedmiotem akademickich rozważań. Oba te elementy przewijająsię nie tylko na etapie motywowania pacjentek, ale przez cały czas trwania terapii zaburzeń odżywiania. Dlatego - jak pisaliśmy wcześniej - tak ważne jest, aby klinicysta wnosił do prowadzonej terapii określoną „misję” (zob. Rozdz. 1). Ta misja (i towarzysząca jej przejrzystość celu) stanowi podstawę dla pracy motywacyjnej. Uważamy, że motywując pacjentkę, należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

Wzmacnianie samoakceptacji. Obejmuje to umiejętność wyjaśnienia pacjentce, że rozumiesz jej sytuację i powody, dla których zaczęła myśleć i zachowywać się w określony sposób (całościowe uznanie pacjentki; Linehan et al., 2002), a także, że widzisz, jak problemy i terapia wpływają na jej nastrój (odpowiednia empatia; Vitouseke7 al., 1998). Pracujemy z pacjentką, aby zrozumieć powody, dla których rozwinęło się u niej zaburzenie, ale również akceptujemy potrzebę zmiany. Naszym celem jest zredukowanie poczucia wstydu i bezradności, których często doświadczająpacjentki, co z kolei umożliwi nam wyjaśnienie pewnych procesów, które zaszły do tej pory, a także powodów, dla których zmiany nie uda się dokonać z dnia na dzień - choć ogólnie rzecz biorąc, jest ona możliwa.

Postawa raczej aktywna niż bierna. Możliwości osiągnięć w perspektywie krótkoterminowej zależą od tego, w jakim stadium zmiany znajduje się pacjentka. Mimo to klinicysta musi zachować aktywną orientację i wspierać pacjentkę w analizowaniu sytuacji, a także pomagać jej w podejmowaniu świadomych decyzji co do dalszego postępowania. Bierność klinicysty jest niespójna z kluczowymi elementami TPB, tj. zmianą behawioralną i eksperymentowaniem.

Otwarcie na współpracę. Wyraźnie dajemy do zrozumienia, że tylko sama pacjentka może zmienić swoje zachowanie i tylko ona ponosi odpowiedzialność za tę zmianę. Zadanie terapeuty polega na wspieraniu zachodzącej przemiany przez sam fakt bycia z pacjentką (obecność), podsuwaniu jej pomysłów i byciu źródłem wiedzy. Dlatego staramy się stworzyć środowisko, w którym klinicysta i pacjentka będą świadomie tego, że mogą nawzajem korzystać ze swojej wiedzy, doświadczeń i umiejętności, aby osiągnąć pożądany efekt.

Zaciekawienie, autentyczność i chęć uczenia się odpacjentld. Dzięki takiej postawie klinicysta może dać wyraz temu, że szanuje doświadczenie pacjentki, a ponadto pomóc jej w wyjaśnieniu własnych myśli i odczuć (co pozwoli jej na samodzielne dokonanie syntezy informacji i wyciąganie wniosków). Naszym celem jest zadośćuczynienie brakowi równowagi, jaki w sposób nieunikniony istnieje między klinicystą a pacjentką, i zminimalizowanie ewentualnych nieporozumień dotyczących rozwoju zaburzenia i mechanizmów je podtrzymujących. 

 

Podobne prace

Do góry