Ocena brak

Porozumienia SALT 1 i SALT 2 – przedmiot i znaczenie polityczne

Autor /Remigiusz767 Dodano /06.01.2012

  • SALT Układ o Ograniczeniu Zbrojeń Strategicznych - ang. Strategic Arms Limitation Talks.

  • SALT I - pierwszy z układów o ograniczeniu zbrojeń strategicznych podpisany 26 maja 1972 roku między USA a ZSRR roku podczas wizyty prezydenta USA Richarda Nixona w Moskwie. Podpisanie dokumentu poprzedziły dwustronne rokowania w latach 1969 - 1972w Helsinkach i Wiedniu. Na marginesie tych rokowań podpisano w lutym 1971 traktatu w sprawie dezatomizacji dna mórz i oceanów. A w kwietniu 1972 w sprawie zakazu broni bakteriologicznej, który zakładał zniszczenie tej broni.

  • Układ ten stanowił element dialogu amerykańsko-radzieckiego podczas zimnej wojny. Dotyczył redukcji systemów obrony przeciwrakietowej - ograniczono liczbę wyrzutni rakietowych do stu a do sześciu liczbę stacji radiolokacyjnych.

  • Wychodzono z założenia ze redukcja systemów przeciwrakietowych będzie służyć powstrzymywaniu wyścigu zbrojeń strategicznych i zmniejszenie ryzyka wybuchu wojny jądrowej.

  • Podsumowaniem SALT I stały się dokumenty podpisane w Moskwie w maju 1972. Dwa z dziesięciu dot. Bezpośrednio SALT. Układ w sprawie redukcji systemów obrony przeciwrakietowej ( Anti –Ballastic Missiles System- AMB) został zawarty 26.05 na czas nieokreślony. USA i ZSSR miały utrzymać tylko dwa systemy ABM – wokół stolicy i w wybranym rejonie rozmieszczenia rakiet batalistycznych.

  • Układ wszedł w życie 3 października 1972 r. SALT I był przełomem w stosunkach USA - ZSRR. Duża rola w procesie odprężenia międzynarodowego.

  • Układ o podstawie wzajemnych stosunków między USA i ZSRR 29.05. 1972. Podpisany przez Breżniewa i Nixona. Potrzeba zapobiegania groźbie wojny. Konieczność współpracy/ Zasada pokojowego współistnienia.

  • Uzupełnieniem SALT I było porozumienie bilateralne w sprawie zapobiegania incydentom na morzu i w powietrzu, by żegluga i lotnictwo wojskowe było bezpieczne. Ochrona środowiska, zdrowia, pokojowe wykorzystanie kosmosu dla nauki i techniki.

  • SALT II – można powiedzieć druga runda rokowań w sprawie ograniczenia zbrojeń strategicznych między USA a ZSRR, zakończona podpisaniem traktatu ustalającego limity ilościowe i jakościowe systemów broni strategicznej.

  • Miejsce spotkań Genewa. Trudne rokowania. Dużo rozbieżności odnośnie limitów ilościowych i jakościowych systemów broni strategicznej.

  • W dniach od 27 czerwca do 3 lipca 1974 r. doszło do spotkania w Moskwie Breżniewa z Nixonem, którego pozycja w związku z aferą Watergate była już bardzo osłabiona. Było to ostatnie spotkanie obu przywódców. Wyniki tego szczytu okazały się nader skromne. Objęły układ pozwalający na utrzymanie tylko jednego systemu obrony przeciw pociskom balistycznym, a nie dwóch jak postanowiono w 1972 r.(SALT I).

  • Niespodziewanie poważne wyniki osiągnęli Gerald Ford i Leonid Breżniew podczas spotkania zapoznawczego spotkania we Władywostoku, na którym ustalono wstępnie, że w wyniku porozumienia SALT II obydwie strony zredukują arsenał środków przenoszenia broni jądrowej do 2300 sztuk, przy czym tylko 1320 z nich wyposażonych będzie w wielogłowicowe ładunki nuklearne. Układ SALT II w znacznej mierze opierający się na uzgodnionych w Władywostoku zasadach, podpisany został 18 czerwca 1979 r. podczas szczytu w Wiedniu, na którym się spotkali Carter i Leonid Breżniew. Już w chwili podpisywania budził on liczne wątpliwości i nie został ratyfikowany przez Senat USA, niemniej obydwa kraje przestrzegały zgodnie jego postanowień.

  • Głównym powodem rozpoczęcia rozmów, były rozmieszczone w Europie radzieckie rakiety średniego zasięgu SS-20 Saber. Chcąc utrzymać równowagę na starym kontynencie, prezydent USA J.Carter, prezydent Francji V.Giscard d'Estaing, kanclerz RFN H.Schmidt oraz premier brytyjski J.Callaghan podczas obrad w Gwadelupie podjęli 6 stycznia 1979 r. jedną z najważniejszych decyzji strategicznych Zachodu po II wojnie światowej. Zdecydowali o rozmieszczeniu w Europie 464 supernowoczesnych manewrujących pocisków typu Cruise (BGM-109 Tomahawk) i 108 nie mniej nowoczesnych rakiet MGM-31 Pershing. Decyzja ta połączona była z ofertą niezwłocznych rozmów rozbrojeniowych na temat broni średniego zasięgu. Gospodarka radziecka nie była w tak krótkim czasie wyprodukować porównywalnej broni. W rezultacie ZSRR musiał albo powrócić do polityki odprężenia i wycofać rakiety SS-20, albo pogodzić się z tymczasową przewagą militarna NATO i jednocześnie uruchomić ogromne środki finansowe, konieczne do technologicznego współzawodnictwa z Zachodem.

Do góry