Ocena brak

Porażenia i niedowłady wiotkie

Autor /grubaska Dodano /18.12.2012

Wypadnięcie czynności neuronów obwodowych może spowodować niedowłady i porażenia wiotkie i zaburzenia czucia powierzchniowego i głębokiego. Z zespołów patologii neuronów obwodowych można wymienić następujące grupy chorobowe: 1) zapalne (poliomyelitis),urazowe, uciskowe, toksyczne, zwyrodnieniowe (atrophia spinalis), uszkodzenia komórek rogów przednich rdzenia, 2) uszkodzenie ruchowych i czuciowych korzeni nerwowych, 3) uszkodzenia urazowe, toksyczne, zapalne pni i nerwów obwodowych, 4) dystrofie mięśniowe również prowadzą do niedowładu i porażeń w wyniku zwyrodnienia włókien mięśniowych.

W działaniu leczniczym pobudza się reinnerwację mięśni elektroterapią, usprawnia ruchy kinezyterapią, zapobiega powstawaniu przykurczów i zniekształceń za pomocą fizykoterapii, redresji i aparatów ortopedycznych.

Cofanie się porażeń i regeneracja trwają około 2 lat. Po tym okresie można osiągnąć jedynie wzmocnienie siły mięśni drogą intensywnych ćwiczeń o 1°. Pod koniec III i w IV okresie do arsenału leczniczego dochodzi leczenie operacyjne.

Niedowłady i porażenia tej grupy cechuje mozaikowatość rozmieszczenia. Mogą występować porażenia pojedynczych mięśni, całych grup mięśniowych, całkowite, rozległe lub rozsiane porażenia i różnego stopnia niedowłady w obrębie jednej (monoparesis, monoplegia),w dwu (diparesis, diplegia) i czterech kończyn (quadriparesis, ąuadriplegia) oraz tułowia.

Patogeneza. W każdym odcinku tułowia i kończyn, sprawność ruchów i poprawne ustawienie stawów zależy od zachowania równowagi, napięcia i siły mięśni agonistycznych i antagonistycznych (np. zginaczy i prostowników palców). Na skutek porażenia lub osłabienia jednej z tych grup mięśniowych przeważa napięcie mięśni mocniejszych, powodując patologiczne ustawienie stawu, np. ustawienie końsko-szpotawe przy porażeniu lub osłabieniu mięśni.

Długotrwałe ustawienie patologiczne prowadzi do strukturalnych przykurczów mięśni nie porażonych, a w następstwie tego do rozciągania i dalszego osłabienia mięśni słabszych. U rosnących dołącza się nieprawidłowy rozwój kości wywołany nieprawidłowo rozłożonym naciskiem i niepełnym zakresem ruchów stawów. Zniekształcenia, początkowo czynnościowe, odwracalne, stają się nieodwracalne, strukturalne.

Podobnie jak podano na przykładzie stopy, dzieje się w obrębie wszystkich stawów dotkniętych nierównowagą napięcia mięśniowego. Zwłaszcza dotyczy to kończyny dolnej, gdzie dodatkowym czynnikiem odkształcającym jest nacisk ciężaru ciała.

Poza tym współistnieją zmiany naczynioruchowe i troficzne skóry (chłodna, sina, sucha lub zaczerwieniona) w wyniku uszkodzenia przez wirus zwojów współczulnych.

Brak czynnika neurotroficznego, ograniczenie funkcji i upośledzenie krążenia są przyczyną opóźnienia rozwoju i skrócenia porażonej kończyny. U porażonych mniej ruchliwych może rozwinąć się otyłość, dodatkowo utrudniająca poruszanie się i usprawnianie.

Rozpoznanie na podstawie wywiadów, przebiegu i objawów klinicznych nie napotyka trudności. Atrofie i dystrofie są symetryczne, nasilają się okresowo. Trudniejsze jest różnicowanie z porażeniami po zapaleniu wielonerwo-wym i stanie dysraficznym.

Zniekształcenia są tym większe, im większa jest różnica napięcia mięśniowego i zaniedbania w usprawnianiu. Wymagają one zaopatrzenia ortopedycznego w postaci obuwia lub aparatów szynowych stabilizujących, korygujących zniekształcenia lub ograniczających zakres ruchów.

Warunkiem poruszania się na porażonej kończynie jest ustawienie stopy pod kątem 100—110° w stosunku do goleni. Stopa, działając wtedy na goleń jako dźwignia, przesuwa kolano do tyłu, a oś ciężkości chorego na stronę wyprost-na kolana i stawu biodrowego. Nacisk ciężaru ciała powoduje przerost tych stawów i ich stabilizację więzadłową.

Porażenie mięśni barku wymaga zastosowania szyny odwodzącej, zapobiegającej rozciąganiu porażonych mięśni, gdyż mięśnie rozciągnięte mimo rein-nerwacji mogą nie podjąć funkcji.

W okresie IV drogą operacyjną przywraca się równowagę dynamiczną mięśni, wykorzystując zachowane mięśnie sąsiednich grup, np. przeszczepiając mięśnie strzałkowe lub piszczelowy tylny na grzbiet stopy celem przywrócenia jej czynnego zginania grzbietowego w przypadkach porażenia mięśni prostowników.

Lepsze wyniki osiąga się przeszczepieniem mięśni w obrębie kończyny górnej.

Podobne prace

Do góry