Ocena brak

Pomiar masy ciała i wzrostu pacjentki

Autor /pinezka Dodano /02.06.2014

Dokładny pomiar masy ciała i wzrostu pacjentki jest kluczowy dla prawidłowego wyliczenia wskaźnika masy ciała (BMI = waga [kg]/wzrost2 [m2]). Część pacjentek odmawia ważenia, więc musimy im wyjaśnić, że pomiary masy ciała i wzrostu sąbezwzględnie konieczne (zob. niżej). Wyjaśniamy pacjentce, że nie mogąc określić fizycznego stanu jej organizmu (czyli sprawdzić, czy jest on zagrożony), nie możemy rozpocząć leczenia. Ponadto w ramach TPB wymaga się, żeby pacjentka była świadoma własnej masy ciała. Aby mieć pewność, że uzyskiwane wyniki są za każdym razem porównywalne, stosujemy poniższe wskazówki.

Wzrost

Należy upewnić się, że:

•    pacjentka zdjęła buty i ma na sobie tylko lekkie ubranie (nie takie, w którym wychodzi na zewnątrz);

•    pacjentka stoi przy miarce w następujący sposób:

-    pięty razem

-    ręce spuszczone wzdłuż ciała

-    nogi wyprostowane

-    rozluźnione ramiona

-    patrzy prosto przed siebie;

•    głowa, pośladki, łopatki i pięty oparte są o miarkę;

•    głowa przylega do miarki bez przeszkód (może to być np. kucyk);

•    pacjentka bierze głęboki oddech (z przepony) i wstrzymuje go na czas wykonywania pomiaru;

•    wynik odczytywany jest w linii prostej, a nie powyżej lub poniżej czubka głowy;

•    wynik zapisuje się z dokładnością do 0,5 cm.

Masa ciała

Pacjentka może niekiedy manipulować masą ciała (np. napić się dużej ilości wody, nosić przy sobie ciężarki). Takie zabiegi można wykryć, porównując jej masę między poszczególnymi sesjami, analizując wyniki badania krwi lub zmiany masy ciała w odniesieniu do odnotowywanego spożycia pokarmów. Dlatego zamieszczone poniżej wskazówki służą uzyskiwaniu rzetelnych pomiarów masy ciała, a nie trafności tych pomiarów:

•    należy używać zawsze tej samej wagi;

•    należy upewnić się, że za każdym razem waga jest wyzerowana;

•    trzeba pamiętać o regularnym kalibrowaniu wagi (oraz o poinformowaniu o tym pacjentki, zanim rozpoczniecie ważenie);

•    należy dopilnować, aby pacjentka opróżniła pęcherz przed każdym ważeniem;

•    podczas ważenia pacjentka powinna zdjąć buty i być ubrana tylko w lekkie ubranie (jak wskazano wyżej);

•    wynik należy oznaczać z dokładnością do 0,1 kg.

Ważne jest również uzyskanie informacji o tym, co się działo z masą ciała pacjentki przez ostatnie 8-12 tygodni. Jeżeli pacjentka traciła tygodniowo kilogram lub więcej, wówczas jej zdrowie może być poważnie zagrożone. Uzyskanie danych o tym, jaka była masa ciała pacj entki przed rozpoczęciem leczenia, może być trudne. Często jest tak, że osoby, od których uzyskujemy informacje o pacjentce, nie ważyły jej wcześniej. Zdarzyło się, że osoby te podawały nam dane, które uzyskały od samej pacjentki, a te są często niedokładne i nie można na nich polegać (zwłaszcza, jeżeli pacjentka ma niedowagę lub nadwagę). Wreszcie pytamy pacjentkę o jej pogląd na temat idealnej wagi (chodzi o to, żeby klinicysta zorientował się, co jest celem dla niej i jaki jest poziom jej motywacji), a także, jaka była jej najmniesza i największa masa ciała w wieku dorosłym do tej pory.

 

Podobne prace

Do góry