Ocena brak

Polubowne rozstrzyganie sporów

Autor /Klaudiusz Dodano /18.11.2011

Polubowne rozstrzygnięcie sporu polegało na umowie stron że bezpośrednio, z pominięciem fazy in iure, zwrócą się do osoby prywatnej zwanej arbitrem. Strony zobowiązywały się do zapłacenia kary umownej, jeżeli nie dostosują się do orzeczenia arbitra. Zobowiązanie do zapłacenia kary umownej dotyczyło stron również, gdy:

  • powód pomimo orzeczenia arbitra wytoczył sprawę z powództwa cywilnego

  • pozwany, jeśliby nie spełnił nakazu świadczenia.

Arbiter zobowiązywał się do rozpoznania sprawy i orzeczenia sentencji, a w przypadku opieszałości, wymuszał to pretor za pomocą grzywny lub zajęcia rzeczy należącej do arbitra.

Po uznaniu chrześcijaństwa za religię państwową bardzo często stosowane w praktyce było sądownictwo biskupie . Za porozumieniem stron , biskup, jako sędzia polubowny orzekał w sprawie co było podstawą do przeprowadzenia egzekucji , realizowaną przez władzę państwową.

Podobne prace

Do góry