Ocena brak

Polsko - radziecka współpraca wojskowa podczas II wojny światowej

Autor /Lewin Dodano /02.05.2012

 

17 września 1939 roku Związek Radziecki dokonał inwazji wschodniej Polski, działając w porozumieniu z III Rzeszą. W katach 1939-41 rząd polski uważał się za pozostający w stanie wojny z ZSRR. Związek Radziecki stał na stanowisku nieistnienia państwa polskiego. Polacy w terenów przyłączonych do ZSRR byli masowo deportowani na Wschód. Sytuacja zmieniła się po ataku niemieckim na ZSRR.

W lipcu 1941 roku doszło do podpisania układu Sikorski- Majski, ustanawiającego ponownie stosunki dyplomatyczne. Polacy w ZSRR, objęci amnestią, mieli organizować Armię Polską, której dowódcą został generał Władysław Anders. Kulminacyjnym momentem współpracy polsko-radzieckiej była wizyta generała Władysława Sikorskiego w Moskwie w grudniu 1941 roku. W ciągu 1942 roku narastały jednak nieporozumienia.

Armia Polska odmawiała pójścia na front przed zakończeniem swojej organizacji, nie pojawiło się też kilkanaście tysięcy oficerów, o których wcześniejszej obecności w radzieckich obozach jenieckich władze polskie wiedziały. Nastąpiła stopniowa ewakuacja armii do Iranu.

W kwietniu 1943 roku, w związku z ogłoszeniem przez Niemców odkrycia grobów pomordowanych oficerów polskich w Katyniu rząd ZSRR zerwał stosunki dyplomatyczne z rządem polskim.

Zaczęto formować nowe wojsko polskie z generałem Zygmuntem Berlingiem na czele (I Dywizja im. Tadeusza Kościuszki), kontrolowane przez proradziecki Związek Patriotów Polskich. W październiku 1943 roku oddziały te weszły do akcji podczas bitwy pod Lenino.

Podczas wyzwalania Polski Armia Krajowa współpracowała z oddziałami radzieckimi przeciw Niemcom w ramach akcji “Burza”, próbując następnie występować wobec wkraczających Rosjan w roli gospodarzy terenu.

Próby takie, podjęte na Kresach Wschodnich, kończyły się rozbrojeniem i internowaniem lub wcieleniem do Armii Berlinga żołnierzy AK. W lipcu 1944 roku powstał konkurencyjny wobec rządu londyńskiego ośrodek władzy - Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego (PKWN).

W sierpniu, po wybuchu powstania warszawskiego, Armia Czerwona wstrzymała ofensywę pozwalając Niemcom stłumić powstanie. Wiosną 1945 roku władze radzieckie aresztowały i postawiły przed sądem przywódców Polski podziemnej, w tym ostatniego komendanta AK, gen. Leopolda Okulickiego.

Równocześnie u boku Rosjan rozbudowywane było kontrolowane przez nich wojsko polskie (1 i 2 Armia WP), które wzięło udział w końcowych walkach II wojny światowej - w przełamaniu Wału Pomorskiego, operacji berlińskiej i wyzwalaniu Czech.

Podobne prace

Do góry