Ocena brak

Położenie przepony

Autor /vaneska Dodano /04.01.2012

Na zwłokach położenie przepony jest stałe. Jest to położenie krańcowo wysokie, które w normalnych warunkach za życia nigdy nie zostaje osiągnięte, ponieważ mięśnie nie są nigdy tak rozluźnione ani rozciągnięte jak po śmierci. Płuca zapadają się silnie, gdyż jama klatki piersiowej jest mniejsza niz za życia wskutek ucisku gazów, które po śmierci wytwarzają się w jelitach oraz w żołądku i poprzez przeponę usuwają z płuc pośmiertne powietrze wydechowe. Prawa kopuła przepony sięga po śmierci przeciętnie aż do wysokości czwartej chrząstki żebrowej, u młodych osób do trzeciej, u ludzi starszych wskutek mniejszej sprężystości klatki piersiowej, do piątej chrząstki żebrowej Po stronie lewej położenie przepony jest niższe o wysokość jednego międzyżebrża. Jeżeli ściana klatki piersiowej zostanie uszkodzona, to powietrze wnika do jamy opłucnej, wytwarzając tzw. odmę opłucnową (pneumothorax), płuca całkowicie zapadają się wskutek sprężystości oraz wyrównania się ciśnień, a przepona luźno opada tracąc swój typowy kształt.

U osoby żywej położenie przepony jest bardzo zmienne. Przeciętnie jest ono u mężczyzn niższe niż u kobiet; w pozycji leżącej wyższe niż w stojącej lub siedzącej; u osób młodych wyższe niż u starszych Przeciętnie położenie podczas wydechu jest o jedno międzyzebrze niższe niż na zwłokach, po stronie prawej odpowiada więc górnemu, po stronic lewej dolnemu brzegowi piątej chrząstki żebrowej. Jeżeli przeprowadzimy płaszczyznę poziomą przez dolny brzeg trzonu mostka, to stwierdzimy, że prawa kopuła przepony jest ustawiona nieco powyżej, lewa — nieco poniżej tej płaszczyzny. Maksymalna różnica położenia podczas wdechu i wydechu może wynosić trzy żebra (od piątego do siódmego). W stosunku do kręgosłupa prawa kopuła może sięgać do ósmego kręgu piersiowego i obniżać się do jedenastego kręgu piersiowego.

Podobne prace

Do góry