Ocena brak

Położenie, kształt serca

Autor /evelynda Dodano /18.01.2012

U człowieka jak u wszystkich ssaków serce położone jest w części środkowej jamy klatki piersiowej, dokoła objęte workiem surowiczym, zwanym osierdziem. Położone tu w jamie przedniej śródpiersia między obu workami opłucnej znajduje się ono: powyżej przepony, która je oddziela od trzew jamy brzusznej; do przodu od kręgosłupa (na wysokości wyrostków kolczystych 5 do 9 kręgu piersiowego), od którego oddziela je przełyk i aorta; ku tyłowi od mostka i chrząstek żebrowych stanowiących jego ochronną tarczę.

Wewnętrznemu podziałowi serca na cztery części, dwie komory i dwa przedsionki, odpowiada znacznie bardziej prosta forma zewnętrzna i tylko słabe oznaki zdradzają granice wewnętrznych przedziałów.

Serce osoby dorosłej ma mniej więcej formę stożka niezupełnie równomiernie ukształtowanego, spłaszczonego nieco od przodu ku tyłowi, zwłaszcza na zwłokach. U noworodka kształt serca zbliżony jest bardziej do tworu kulistego również nieco spłaszczonego.

Serce zamiera w czasie rozkurczu i mniej więcej po upływie jednego dnia wskutek stężenia pośmiertnego  przyjmuje kształt serca skurczonego; wtedy komory, a zwłaszcza lewa, w przeciwieństwie do przedsionków prawie nie zawierają krwi i stan ten zachowuje się, jeżeli zwłoki w odpowiednim czasie były utrwalone. Samo się przez się rozumie, że serce rozkurczone i skurczone różni się nie tylko kształtem, lecz również wielkością. Dlatego też opis kształtu serca na zwłokach należy uzupełnić wynikami badania rentgenologicznego. Wypełnione czy wzdęte, workowate serce w stanie rozkurczu, z zaokrąglonym koniuszkiem, jest znacznie większe od maksymalnie skurczonego. Również części serca, które mają cienką ścianę, jak przedsionki, mogą się silniej rozszerzać, natomiast komory o grubych ścianach mięśniowych w czasie skurczu prawie zupełnie tracą swe światło.

Na sercu odróżniamy podstawę (basis), wierzchołek, zwany koniuszkiem (apex), i trzy powierzchnie: jedną przednią, mostkowo-że-brową (facies stemocostalis), drugą tylno-dolną, przeponową (facies dia-phragmatica), oraz trzecią powierzchnię płucną (facies pulmonalis), która łączy obie poprzednie po stronie lewej. W stanie skurczu powierzchnia ta zanika i tworzy tylko stępiony brzeg lewy (margo sinister) serca. Brzeg tenstaje się powierzchnią, kiedy serce jest w stanie rozkurczu. Po stronie prawejmiędzy powierzchnią mostkowo-żebrową a przeponową zaznacza się nieco zaostrzony brzeg prawy (margo dexter).

Podobne prace

Do góry