Ocena brak

Położenie i ruch planet w Układzie Słonecznym

Autor /Czesiek Dodano /27.05.2011

Do czasów Mikołaja Kopernika (1473 - 1543) sądzono, że centralne miejsce w Układzie Słonecznym zajmuje Ziemia. Przyjmowano geocentryczny model Wszechświata, opracowany w II w n.e. przez Ptolemeusza. Według tego modelu centrum Wszechświata zajmowała nieruchoma Zie­mia, wokół której krążyły po sferach (orbitach) kolejno: Księżyc, Merkury, Wenus, Słońce, Mars, Jowisz, Saturn i gwiazdy stałe, tzn. nie zmieniające położenia względem siebie, lecz krążące dookoła Ziemi.

W 1543 r. została opublikowana teoria heliocentryczna, której twórcą był Mikołaj Kopernik. Według teorii Kopernika centrum Wszechświata zajmuje nieruchome Słońce, wokół którego po orbitach kołowych krążą planety znajdujące się również w mchu obrotowym dookoła własnej osi. Teorię heliocentryczną uznano dopiero w XVII w. W latach 1609-1619 J. Kepler ogłosił teorię dotyczącą ruchu planet, w której modyfikuje teorię heliocentryczną, a mianowicie dowodzi, że orbity planet mają kształt elipsy, natomiast Słońce znajduje się w jednym z jej ognisk. Odkrycie przez I. Newtona prawa powszechnego ciążenia wyjaśnia eliptyczny kształt orbit.

Obecny stan wiedzy z zakresu budowy Wszechświata należy przyjąć jako jeden z etapów jego poznawania. Współczesne możliwości badania Kosmosu w każdym momencie mogą przynieść nowe odkrycia dotyczące zarówno nowych, nieznanych dotąd ciał niebieskich, jak i budowy obiektów już poznanych. Współczesny stan wiedzy dotyczący budowy i cech Układu Słonecznego przedstawia zamieszczona niżej tabela.

Z przedstawionego zestawienia wynika, że:

wielkość planet zwiększa się w miarę oddalania od Słońca i krańców Układu w stronę jego części środkowej;

w miarę oddalania się od Słońca prędkość ruchu planet po orbicie zmniejsza się, co dodatkowo wydłuża okres obiegu wokół Słońca;

prędkość ruchu planet wokół własnej osi zwiększa się w miarę odda­lania od Słońca (poza Plutonem). Inne cechy ruchu planet to:

położenie płaszczyzn orbit planet niemal w jednej płaszczyźnie,

zgodność kierunku ruchu planet po orbitach z kierunkiem ruchu ob­rotowego Słońca,

zgodność kierunku ruchu obrotowego planet wokół własnej osi z kie­runkiem ruchu obiegowego (poza Wenus i Uranem, które wirują w kie­runku przeciwnym).

Podobne prace

Do góry