Ocena brak

Połoz stepowy

Autor /Mustafa000000 Dodano /12.01.2012

Rodzina wężowate (Colubridae)

Wygląd: bardzo duży, krępy wąż o wydłużonej, z wierzchu brązowej głowie; od oczu do kącików pyska ciągną się ciemne pręgi. Łuski grzbietowe są zaopatrzone w kile. Na przeważnie jednolicie żółtobrązowym lub brązowym grzbiecie znajdują się 4 czarnobrą-zowawe podłużne pasy, które bledną w tylnej części ciała i stopniowo zupełnie nikną. Żółtawo ubarwiony brzuch jest przeważnie ciemno przyprószony. Młode położy stepowe mają wyraźną szatę młodzieńczą - na żółtawym lub jasnobrązowym tle grzbietu i boków występują u nich duże, ciemno- lub czarnobrązowe plamy, a na głowie kontrastowy jasno-ciemny rysunek. Całkowita długość ciała 150-160 cm, rzadko do 200 cm.

Występowanie: środkowe i południowe Wiochy (włącznie z Sycylią) oraz izolowane stanowiska w północnych Włoszech, ponadto od Istrii przez kraje leżące na południu Półwyspu Bałkańskiego do południowo-zachodniej Azji.  

Środowisko: żyje przeważnie na terenach umiarkowanie wilgotnych, np. w widnych, pełnych kryjówek gajach, na kamienistych, zarośniętych zboczach górskich i nasłonecznionych, porośniętych roślinnością krzaczastą przecinkach w lasach. Zasiedla również zarośnięte chwastami odłogi i miedze wśród upraw rolnych.

Tryb życia: w czasie upalnej pogody połoz stepowy jest zwierzęciem aktywnym o zmierzchu i nocą; w ciągu dnia nie chowa się jednak w swoim ukryciu, lecz spędza często wiele godzin w półcieniu. Na widok ostrożnie zbliżającego się człowieka zwleka z opuszczeniem swojego stanowiska lub czeka przyczajony; przestraszony błyskawicznie ucieka do kryjówki. W sytuacji bez wyjścia głośno syczy, natomiast rzadko próbuje kąsać. Połoz stepowy przebywa głównie na ziemi.

Jest stosunkowo powolnym wężem, jednak potrafi się zwinnie wspinać na wyższe krzewy i drzewa. Niewielkie ofiary łyka żywcem, większe lub broniące się chwyta pyskiem, oplata się silnie wokół nich i dusi. Po ustaniu ruchów obronnych zdobyczy połoz rozluźnia sploty, zwalnia uchwyt szczęk. Za pomocą języka stara się odnaleźć głowę ofiary i od tej strony zaczyna ją łykać. Jeśli połoz pokonał zdobycz dużych rozmiarów, połykanie może trwać 10-15 minut. Po udanym polowaniu szuka słonecznego stanowiska, aby jego ciało osiągnęło pożądaną temperaturę.

Rozród: po długo trwającym zimowaniu kopulacja odbywa się w marcu lub kwietniu, ale jak się wydaje, połoz ten może być aktywny rozrodczo również w innych miesiącach. Samica ukrywa 10-16 jaj w lekko wilgotnym miejscu. Przy sprzyjającej temperaturze młode wylęgają się już po 55-60 dniach; mają wówczas 25-30 cm długości. W pierwszych miesiącach życia żywią się głównie jaszczurkami, ponadto noworodkami drobnych gryzoni.

Pokarm: małe ssaki, ponadto ptaki oraz ptasie jaja i pisklęta.

Uwagi: w niektórych rejonach występowania, zwłaszcza tych, które jako objęte ochroną zostały zamknięte przed turystyczną ekspansją, polozowi stepowemu rzadko już coś grozi ze strony człowieka. Jednak w wielu miejscach jego powolność, oraz fakt, że jest ulubionym, interesującym, a przy tym niewymagającym obiektem hodowli terrarystycznych, a nawet żywym rekwizytem podczas procesji religijnych powodują, że poloz stepowy wciąż jeszcze jest odławiany. Szczególnie zagrożone są duże okazy tego połoza. Zmiana ubarwienia z plamistej szaty młodocianej na pasiastą, właściwą dla osobnika dorosłego, kończy się po blisko 3 latach. W niektórych rejonach swego zasięgu poloz stepowy osiąga długość ponad 2,5 m. Tych rozmiarów położy polują już na zwierzęta wielkości szczura.

Podobne prace

Do góry