Ocena brak

Polityka wschodnia RFN Willy Brandta

Autor /Remigiusz767 Dodano /06.01.2012

  • Willy Brandt, właściwie Karl Herbert Frahm- polityk niemiecki, działacz socjaldemokratyczny, członek SPD i jej przewodniczący w latach 1969-1987, kanclerz RFN w latach 1969-1974, laureat pokojowej Nagrody Nobla w 1971 roku, Człowiek Roku 1970 według magazynu Time.

  • Tło: powołanie gabinetu Brandta/ Scheela (MSZ); ewolucja programowa SPD i FDP pod wpływem reorientacji polityki USA, FR, WB w latach 60.; zmiana polityki ZSRR wobec Niemiec po 67’- rezygnacja z idei zjednoczenia Niemiec.

  • 1968 marzecBrandt nakłania delegatów Zjazdu Federalnego SDP do uchwały respektującej istniejące granice w Europie (szczególnie na Odrze i Nysie Łużyckiej)

  • Zasługą Brandta ( oraz Egona Bahra z SDP) było opracowanie i wprowadzenie w życie koncepcji ogólnoeuropejskiego ładu pokojowego, która przewidywała modus vivendi z wschodem (współżycie; oparte na (tymczasowym, prowizorycznym) kompromisie, bez rozstrzygania zasadniczych problemów spornych) oraz utworzenie nowych relacji miedzy NATO a Układem Warszawskim poprzez redukcję zbrojeń konwencjonalnych; + współpr. Gosp. I kulturalna.

  • Taktyka gabinetu Brandta opierała się na dwóch celach: A. RFN zdoła uniknąć uznania radzieckiej strefy wpływów oraz granic ( zwłaszcza z Polską i między dwoma państwami niemieckimi) => chęć podpisania układów o nie używaniu siły, które nie wykluczały w swej treści rewizji granic B. gdyby to się nie udało, gotów był uznać granicę ale w zamian za większy wpływ na NRD, a w konsekwencji zjednoczenie Niemiec. Planowano konferencje bezpieczeństwa europejskiego.

  • Rząd Brandta/ Scheela gotów był zapłacić uznaniem radzieckiej strefy wpływów i granic w Europie Środkowo- Wsch. Za stworzenie szans wzajemnego zrastania się RFN i NDR; godził się na granicę niem. –polską po to, by zmienić ją w przyszłości.

  • Wschód stawiał twarde żądania ( m.in. granice, uznanie NRD), jednak gotów był także do ustępstw. Polska usiłowała zapewnić sobie dokument uznający nasze zachodnie granice.

  • Podpisano kilka traktatów z państwami wschodu.

  • Traktat RFN- ZSRR. Pod koniec roku 69’ wstępne rozmowy i postulaty. Co ważne Brandt skoncentrował całą wschodnią politykę na Urzędzie Kanclerskim by nie nadwyrężać prestiżu rządu. W ten sposób do Moskwy na rozmowy wysłano Bahra ( ministra od spraw specjalnych a po 74’ do współpracy naukowej). Opracowano wówczas postanowienia późniejszego traktatu. Gdy Scheel dotarł do Moskwy na oficjalne rokowania miał postarać się o kilka drobnych zmian oraz zgodę na dołączenie kilku dokumentów towarzyszących. ( list o jedności niemieckiej oraz noty dyplomatyczne o prawach i odpowiedzialności 4 mocarstw za Berlin i Niemcy jako całość).

  • 12.08.1970. Aleksiej Kosygin i kanclerz Brandt podpisali traktat między ZSRR a RFN. POSTANOWIENIA: respektowanie terytorialnej integralności państw europejskich, nienaruszalność granic ( z Polską i RFN i NRD co najważniejsze); deklaracja o nie występowaniu z roszczeniami terytorialnymi w przyszłości; później te postanowienia dołączono do traktatu podpisanego przez Polskę i RFN.

  • 7.12. 1970r. Z POLSKĄ. Początkowo chciano tylko układu o niestosowaniu siły, ale Polska nie w ciemie bita i od razu mówiła, że chce też uznania granic. Stąd wynikł pewien chwilowy kryzys. Stanowisko Niemiec uległo jednak zmianie. Rozmowy zakończono w październiku 1970. Właściwe rokowania w listopadzie 1970r. w W-wie, przez Scheela i Stefana Jędrychowskiego (MSZ). Dwie ekipy prowadziły prace. Jedna o granicach druga o sprawach humanitarnych. Co ważne traktat dotyczył RFN a nie całego państwa niemieckiego. 7.12. 1970 premier J. Cyrankiewicz i kanclerz Brandt podpisali w W-wie traktat o podstawach normalizacji stosunków wzajemnych Polski i RFN. Co ważne zawierał bardzo wyraźną klauzulę o granicy.

  • Równocześnie z uchwaleniem traktatów przez Bundestag uchwalono specjalną rezolucję w sprawie polityki wschodniej. M.in. zawierała klauzulę o granicach Niemiec, jako ustalonych ostatecznie dopiero po traktacie pokojowym z Niemcami. ZSRR i Polska nie przyjęły tego=> dokument bezprzedmiotowy.

  • Zauważmy: RFN praktykowało deklarowanie uznania granic i równocześnie z tym negowanie ich za pomocą interpretacji prawno politycznej; trwało to aż do zjednoczenia.

  • Mniej ważne ale warto, żeby świtało: regulacja berlińska. 3.09.71’ ambasadorowie zachodu i ZSRR podpisali układ w sprawie Berlina Zjednoczonego. Zakaz używania siły tam, poszanowanie praw i odpowiedzialności w Berlinie.

  • TRAKTAT ZASADNICZY RFN- NRD-07. 11.1972; sekretarz stanu Bahr(RFN) i s.s. Michael Kohl odbyli wstępne rozmowy. A 21. 12. Bahr i Kohl podpisali traktat o postawach stosunków między obu państwami niemieckimi (tzw. Traktat zasadniczy). NRD uznane jako niezależne państwo ; ale nie jako zagranica w stosunku do siebie. Inaczej: RFN uznało NRD de facto, lecz nie de jure. Dołączono też list o jedności niemieckiej, o dążeniach zjednoczeniowych.

  • I jeszcze krótko RFN a Czechosłowacja. Od 1970 do 1973 MSZ Paul Frank i wiceminister MSZ Czech Jiri Götz rozmawiali sobie o układzie. Raz w pięknej Pradze raz w Bonnie, który nie wiem czy jest piękny bo nie byłam. Głównie chodziło o te układy monachijskie z 29. 09.38’. Czy były ważne czy też nie. Niemcy nie chciały ponosić politycznych konsekwencji układu. 11.12. 1973 premier Lubomir Strougal i kanclerz Brandt podpisali w Pradze układ o wzajemnych stosunkach. Układ monachijski uznano za niebyły. Praga zrezygnowała ze skutków prawnych. Uznano nienaruszalność granic, zobowiązano się do nie wysuwania roszczeń terytorialnych.

Zusamenfasung: podpisane traktaty zawierały klauzule o nie używaniu siły, o współpracy gospodarczej, kulturalnej, technicznej. Pomogły w nawiązaniu stosunków dyplomatycznych m.in. z Polską ( 14. 09.72’). We wrześniu 1973 RFN i NRD do ONZ.

Podobne prace

Do góry