Ocena brak

Polityka stóp procentowych

Autor /Ashlyn Dodano /14.04.2011

 

W polityce Narodowego Banku Polskiego daje się wyróżnić odmienne tendencje w pierwszych kilku latach - do 1993 r. i w pozostałej części omawianego okresu. Początkowo realnie ujemne stopy stopniowo przewyższyły poziom inflacji, aczkolwiek w znacznie większym stopniu dotyczyło to inflacji oczekiwanej niż faktycznej. Po przejściowej podwyżce stóp procentowych NBP na początku 1995 r., kolejne zastosowano w 1997 r. Stopy te pozostały realnie wysoko dodatnie, zwłaszcza wobec redukcji inflacji w 1998 r., mimo kilkakrotnie ponawianych ich obniżek, poczynając od maja 1998 r. (po obniżce w styczniu 1999 r., oprocentowanie kredytu lombardowego - 17%, a redyskontowego - 15,5%). Równolegle obniżano też stopę interwencyjną NBP, do 13% w styczniu 1999 r. (z 23% na początku roku 1998). W roku 2000, w sytuacji utrzymywania się nadpłynności w bankach, NBP zachowa dotychczasowy system stóp procentowych. Stopa kredytu lombardowego nadal pełnić będzie funkcję stopy maksymalnej, określającej krańcowy koszt pozyskania pieniądza na rynku międzybankowym, a zarazem stopy wyznaczającej ogólny kierunek zmian polityki pieniężnej. Stopa określająca oprocentowanie absorbujących płynność krótkookresowych operacji otwartego rynku pozostanie stopą referencyjną, informującą o bieżącym kierunku polityki pieniężnej. Będzie ona wyznaczać najniższy poziom stóp dla międzybankowego rynku depozytów o porównywalnym z operacjami NBP okresie zapadalności. Oprocentowanie kredytu redyskontowego będzie ściśle związane z kształtowaniem się stopy kredytu lombardowego.

Podobne prace

Do góry