Ocena brak

POLITYKA SPOŁECZNA W UNII EUROPEJSKIEJ

Autor /majka Dodano /28.03.2011

 

System Europejskiej polityki społecznej definiowany jest jako socjopolityczna działalność wspólnoty, która ma na celu wyrównywanie warunków socjalnych najsłabszych ekonomicznie grup ludności. Działalność Europejskiej polityki społecznej realizowana jest na obszarze państw wspólnoty, które wspólnie wyznaczają realizację określony program polityki społecznej a w ramach tego programu minimalne standardy zabezpieczenia społecznego dla wszystkich członków

Polityka społeczna UE obejmuje:

  • Politykę zatrudnienia

  • Stosunki pracy

  • Ustanowienie minimalnych norm zatrudnienia

  • Ochronę społeczną

  • Bezpieczeństwo i higienę pracy.

Standardy socjalne w Unii Europejskiej zostały wyznaczone przez Europejską Kartę Socjalną, która jest dokumentem rady europy. Podpisana w Turynie 18.10.1961 roku. Państwa członkowskie Rady Europy do której należały państwa członkowskie wspólnoty, zdecydowały o przyjęciu Europejskiej Karty Socjalnej jako głównego wyznacznika poziomu praw socjalnych dla wszystkich krajów wspólnoty. Karta Socjalna składa się z 7 artykułów.

  1. Prawo do pracy

  2. Prawo do zrzeszania się

  3. Prawo do zabezpieczenia socjalnego

  4. Prawo do opieki społecznej

  5. Prawo rodziny do ochrony socjalnej, prawnej i ekonomicznej

  6. Prawo do rokowań zbiorowych. Prawo do strajków

  7. Prawo pracowników migrujących i ich rodzin do ochrony i pomocy.

Kolejny dokument odnoszący się Europejskiej Karty to Zrewidowana Europejska Karta Socjalna jest rozszerzona w stosunku do karty socjalnej o kolejne artykuły i zawiera w sumie 31 artykułów.

Karta ta została ratyfikowana w 10 państwach w Turynie w 1991 roku przez wszystkie kraje członkowskie. Zaś Polska ratyfikowała kartę 25.06.1997 roku.

Inny dokument rewidujący standardowych praw socjalnych UE jest to tz. Europejska Konwencja o zabezpieczeniu społecznym nazywa także Europejski Kodeks Zabezpieczeń. To jest również ustanowiony dokument przez Radę Europy 16.04.1964 roku. Ustalał on przede wszystkim system standardów zabezpieczenia obowiązujące po ratyfikacji każdego państwa wspólnoty. W 1988 roku przywódcy państw i rządów Wspólnoty Europejskiej na posiedzeniu w Sztrazburgu przyjęli kartę podstawowych praw socjalnych pracodawców wspólnoty europejskiej nazwanej oficjalnie jako Karta Socjalna Wspólnoty Europejskiej.

Karta została podzielona na 12 praw socjalnych:

  1. Swoboda poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania – w grupie tych praw podkreśla się między innymi prawo do przemieszczania się na całym obszarze wspólnoty, prawo do wykonywania każdego zawodu. Zastrzega się tu w zakresie dostępczości zatrudnienia warunków pracy oraz ochrony socjalnej w kraju przyjmującym obejmuje zasada równego traktowania. Prawo do swobodnego poruszania się obejmuje ponadto:

    • Zharmonizowanie warunków pobytu we wszystkich krajach członkowskich, szczególnie w odniesieniu do łącznia rodzin

    • Usunięcie przeszkód, wynikających z nieuznawania dyplomów lub równorzędnych świadectw, uprawniających do wykonania określonego zawodu

    • Poprawę warunków życia i pracy osób mieszkających po jednej, a zatrudnionych po drugiej stronie granicy.

  2. Zatrudnienie i wynagrodzenie za pracę. Ta grupa praw określa możliwość swobodnego wyboru i wykonywania zawodu oraz zastrzega prawa do sprawiedliwego wynagrodzenia. Każdy pracobiorca ma prawo do bezpłatnego korzystania z usług urzędu pracy.

  3. Poprawa warunków życia i pracy. Wskazuje się tu przede wszystkim na obszar związany z czasem pracy, organizacją pracy formami zatrudnienia, ponadto w ramach tego artykułu podkreśla się prawa wypoczynku pracownika w ciągu tygodnia oraz prawo do urlopu. Warunki pracy każdego zatrudnionego powstającego w stosunku pracy we Wspólnocie Europejskiej powinny być uregulowane przez ustawę, umowę zbiorową lub umowę o zatrudnieniu zgodnie z warunkami panującymi w poszczególnych krajach.

  4. Ochrona socjalna. Sformułowane zostały tutaj prawa do ochrony socjalnej, odpowiedniej ochrony socjalnej dla pracujących zgodnie z warunkami panującymi w danym kraju oraz zapis odnoszący się do wystarczających świadczeń i zapomóg dla tych, którzy znaleźli się poza rynkiem pracy.

  5. Swoboda zrzeszania się i negocjowania umów zbiorowych. Pracodawcy i pracownicy mają prawo do swobodnego zrzeszania się w celu tworzenia odpowiadających ich potrzebom stowarzyszeń i związków zawodowych, mających reprezentować ich interesy ekonomiczne i społeczne. Przystępowanie do tych organizacji związane jest związane jest z dobrowolną decyzją każdego pracodawcy i pracobiorcy i nie może pociągać za sobą żadnych ujemnych skutków osobistych lub zawodowych. Pracodawcy i związki pracodawców z jednej strony oraz związki pracobiorców z drugiej strony maja prawo, zgodnie z obowiązującymi w danym kraju przepisami prawnymi i zwyczajami, prowadzić rokowania taryfowe i zawierać umowy zbiorowe. Prawo do podejmowania działań zbiorowych w przypadku zaistniałego konfliktu interesów obejmuje również prawo do strajku, z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z regulacji w poszczególnych państwach oraz z umów zbiorowych.

  6. Kształcenie zawodowe. Mówi się tu o swobodnym dostępie do kształcenia zawodowego i możliwości korzystania z niego przez każdego pracobiorcę przez cały okres pracy zarobkowej. Znajduje się zapis, ze niedopuszczalne jest dyskryminowanie dostępu do kształcenia się w związku z obywatelstwem pracobiorcy.

  7. Równe traktowanie mężczyzn i kobiet. Karta podkreśla wzmocnienie wszelkich środków gwarantujących realizację równości mężczyzn i kobiet przede wszystkim w zakresie dostępu do zatrudnienia a także wynagradzania za pracę, ochrony socjalnej, kształcenia oraz awansu zawodowego.

  8. Informowanie, uwzględnianie opinii pracobiorców i współdziałanie. Podkreśla się tu rozszerzenie zadań w tym zakresie.

  9. Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracy. Każdy pracobiorca musi znaleźć w swoim środowisku pracy zadawalające warunki ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa. Należy podjąć odpowiednie środki w celu harmonizacji istniejących w tej dziedzinie warunków na drodze dalszego postępu.

  10. Ochrona dzieci i młodzieży. Tej tematyce kara podkreśla cztery punkty:

  • Granica wieku dopuszczalnego przy podejmowaniu pracy zawodowej nie może być niższa od wieku, w którym wygasa obowiązek szkolny, i w żadnym wypadku niższa niż 15 lat. Wytyczna ta nie narusza korzystniejszych przepisów dotyczących młodocianych, szczególnie takich przepisów które gwarantują ich włączenie pewnych ściśle określonych lżejszych prac.

  • Każdy młodociany, wykonując jakąś pracę, musi otrzymać godziwe wynagrodzenie, odpowiadające zwyczajom w poszczególnych państwach.

  • Należy ograniczyć czas pracy pracobiorców poniżej 18 roku życia – bez możliwości obchodzenia tego zakazu przez stosowanie godzin nadliczbowych i zakazać pracy nocnej.

  • Po wygaśnięciu obowiązku szkolnego młodociani powinni mieć możliwość odpowiednio długiego zasadniczego kształcenia zawodowego, które umożliwiłoby im sprostanie wymogom przyszłego życia zawodowego, w przypadku młodocianych pracobiorców szkolenie to powinno odbywać się w godzinach pracy.

  1. Ludzie starsi. Odpowiednio do uwarunkowań w poszczególnych krajach. . Pracobiorcy winni dysponować środkami zapewniającymi odpowiedni poziom życia czyli chodzi tu o wyznaczenie poziomu emerytury lub wystarczających zapomóg i świadczeń z pomocy społecznej.

  2. Niepełnosprawni. Karta przewiduje tu obowiązek zapewnienia niepełnosprawnym środków ułatwiających im integrację zawodową i społeczna.

Istotnym elementem polityki społecznej UE są fundusze strukturalne w tym przede wszystkim Europejski fundusz socjalny, który został utworzony już w 1957 roku na mocy traktatu rzymskiego. Art. 123 Traktatu rzymskiego stanowi o powołaniu Europejskiego Funduszu Socjalnego.

Zadania tego funduszu to:

  • Ułatwienie integracji zawodowej osób bezrobotnych narażonych na bezrobocie długotrwałe;

  • Ułatwienie integracji zawodowej ludzi młodych poszukujących zatrudnienia;

  • Przyczynianie się do integracji osób narażonych na wyłączenie z rynku pracy;

  • Tworzenie równych możliwości mężczyzn i kobiet na rynku pracy;

  • Stworzenie warunków dostosowania się do przemian w przemyśle i zmian w systemach produkcyjnych;

  • Wspomaganie wzrostu stabilizacji zatrudnienia;

  • Wzmocnienie i usprawnienie systemu nauczania i szkolenia;

  • Przyczynianie się do rozwoju i przystosowania strukturalnego czyli niwelowanie różnic.

W związku z Europejskim Funduszu Socjalnym powołany został dodatkowo kolejny Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego. Powstał on w 1975 roku. Celem tego funduszu jest, oddziaływanie na wyrównywanie dysproporcji regionów o niższym poziomie rozwoju i wspomaganie inwestycji w infrastrukturze społecznej i usług. Inne fundusze wspomagające politykę społeczną UE to Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnych, który powstał w 1964 roku i oprócz tworzenia warunków konkurencyjnych towarów i produktów rolnych, istotne zadanie tego funduszu jest wspomaganie różnego rodzaju zrzeszania się czyli ułatwienie rolnikom zrzeszania się.

 

Kolejny Fundusz nazywa się Finansowy Instrument do Spraw Orientacji w dziedzinie rybołówstwa. Jest to fundusz wyraźnie skierowany na obszary nadmorskie. Zadaniem jego jest wspieranie rozwoju floty, przetwórstwa rybnego oraz ochrony akwenu morskiego.

 

Fundusz spójności nazwano Funduszem Kochezyjnym. Dotyczy on głownie inwestowania w krajach, w których produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca wynosi mniej niż 90% średniego poziomu PKB w całej wspólnocie.

Podobne prace

Do góry