Ocena brak

POLITYKA EKONOMICZNA RZĄDU

Autor /Lisa Dodano /03.05.2011

 

Wśród czynników makroekonomicznych wyznaczających rozwój konkurencyjności polityka gospodarcza rządu znajduje się na pierwszym miejscu. To stwierdzenie ważne jest szczególnie w Polsce .Zakres ingerencji naszego państwa w problemy społeczno gospodarcze musi być znacznie szerszy niż w krajach o gospodarce w pełni rynkowej, ze względu na dokonującą się transformację systemową. Jakość prowadzonej polityki gospodarczej określona jest przez takie elementy jak :

  1. zdolność do utrzymania stabilności gospodarki ,osiągana przez wzajemne oddziaływanie inflacji ,stopy procentowej, kursu walutowego, poziomu produkcji

  2. kształtowanie warunków prawno-instytucjonalnych

  3. wspieranie rozwoju sektora prywatnego jako siły napędowej rozwoju gospodarki rynkowej.

Z punktu widzenia tworzenia warunków i zdolności przedsiębiorstw do międzynarodowej konkurencyjności istotne są szczególnie dwie cechy polityki gospodarczej rządu: proinnowacyjność i prorozwojowość.

Proinnowacyjność polityki gospodarczej to stwarzanie dogodnych warunków podmiotom gospodarczym do ustawicznego poszukiwania i wykorzystywania w praktyce wyników badań naukowych, nowych koncepcji dla zwiększenia ich przewagi konkurencyjnej na rynkach zagranicznych. W "Założeniach polityki proinnowacyjnej państwa" dokumencie rządowym przyjętym przez Radę Ministrów 22 listopada 1994 podjęto próbę ukierunkowania polityki gospodarczej państwa na wzrost innowacyjności. Stwierdzono że głównym celem proinnowacyjnej polityki jest zintensyfikowanie wdrożeń nowych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych w sferze produkcji materialnej i usług. Podkreślono aktywną rolę państwa, które wykorzystuje w celu rozwoju innowacyjności rozwiązania prawno-organizacyjne, politykę ekonomiczną i finansową. Innowacyjność umożliwia produkcję o wysokich wskaźnikach przetworzenia , stanowi miarę otwarcia gospodarki na świat. W obecnym czasie ciężar konkurencji przenosi się z konkurencji kosztowo-cenowej za konkurencję w innowacjach, a co za tym idzie na konkurencję w badaniach naukowych i pracach badawczo rozwojowych.Za szczególnie ważny strategiczny cel polityki proinnowacyjnej uznaje się osiągnięcie standardów rozwojowych, które są warunkiem pełnego uczestnictwa i zapewnieniem odpowiedniej pozycji Polski w Unii Europejskiej. Dla zapewnienia realizacji tego celu proinnowacyjnośc państwa musi być powiązana z jednej strony z polityka naukową, naukowo-techniczną i edukacyjną z drugiej strony z polityka gospodarczą. Do działań które można podjąć szybko należą: 1. ukierunkowanie systemu finansowo-podatkowego na wspieranie innowacyjności gospodarki. 2. kształtowanie polityki handlu zagranicznego pod kątem umocnienia konkurencyjnej pozycji krajowych towarów i usług na rynkach zagranicznych, sprzyjających rozwojowi nauki i techniki 3. rozwój systemów gromadzenia, przetwarzania i udostępniania informacji o innowacjach. Do działań , które mogą przynieść pożądane skutki innowacyjne w dłuższym okresie należą: 1.wzrost nakładów na naukę, zwiększenie zakresu i podniesienie poziomu badań naukowych oraz prac badawczo rozwojowych. 2. rozwój tych sektorów gospodarki , które dzięki wysokiej technice i zaawansowaniu technologicznemu mają szczególne znaczenie dla postępu technicznego 3.rozbudowa infrastruktury oraz kreowanie instytucji i przedsiębiorstw wspomagających działania innowacyjne oraz związki sfery badawczo rozwojowej z gospodarką 4.rozwój współpracy naukowej z zagranicą, stwarzanie warunków politycznych, prawnych, ekonomicznych sprzyjających napływowi kapitału zagranicznego oraz importowi i eksportowi technologii.

Następną cechą polityki gospodarcze państwa jest prorozwojowość. Wyraża się to w ukierunkowaniu na zapewnienie trwałego i efektywnego rozwoju gospodarki. Polska zaliczana jest do grupy krajów opóźnionych w rozwoju (tzw. Late-comers countries).Jeśli Polska chce zmniejszyć dystans dzielący ją od krajów wysoko rozwiniętych musi rozwijać się znacznie szybciej .Walka z czasem wymaga przemyślanej polityki rozwojowej.

Zespół pod kierunkiem Grzegorza W. Kołodko opracował "Strategię dla Polski" program ten stał się oficjalnym dokumentami rządowym i podstawą jego polityki gospodarczej na lata 1994-1997.Za podstawowe cele rozwoju konkurencyjności uznano tam m.in.: 1. budowę nowoczesnej gospodarki, którą cechuje znaczący udział eksportu w PKB oraz korzystna pozycja w handlu międzynarodowym. 2. dążenie do ograniczenia deficytu obrotów bieżących bilansu płatniczego 3. zwiększenie zdolności absorpcyjnej polskiej gospodarki w odniesieniu do zewnętrznych środków finansowych. 4. kontynuowanie budowy sieci porozumień traktatowych otwierających współpracę polskich i zagranicznych podmiotów gospodarczych w celu geograficznego rozszerzenia rynków zbytu. 5. kontynuowanie negocjacji z krajami Europy Zachodniej w sprawie zwiększenia dostępności ich rynków dla polskich towarów oraz eliminowania praktyk monopolistycznych. 6. nasileniu promocji eksportu zwłaszcza do krajów europejskich. 7. intensyfikacji działalności badawczo-rozwojowej i wdrożeniowej, wspieranej częściowo przez rząd.

Pod adresem polityki rządowej formułuje się też postulat ograniczenia do rozsądnych rozmiarów deficytu budżetowego , przede wszystkim ze względu na jego szkodliwe oddziaływanie na ruch cen. Deficyt powoduje obniżenie wydatków na kształcenie i naukę , podraża to podstawy racjonalnego kształtowania konkurencyjności w długim okresie.

Gospodarkę polską i jej podmioty cechuje nie przezwyciężona dotąd niska samoświadomość międzynarodowej konkurencyjności. Konieczne jest w tej sytuacji m.in. zamawianie przez rząd znacznie szerszych i bardziej kompleksowych badań konkurencyjności produktów, branż wyniki takich badań powinny służyć przedsiębiorcom działającym na zagranicznych rynkach. Upubliczniane powinny być przypadki dyskryminacji polskich przedsiębiorstw, stanowiąc podstawę do przeciwdziałania tym zjawiskom na forum międzynarodowym.

Podobne prace

Do góry