Ocena brak

Polisacharydy

Autor /Klemens Dodano /21.09.2011

Polisacharydy są nazywane inaczej poliozami. Do polisacharydów należą związki o składzie elementarnym C6H10O5 i o niezwykle dużej masie cząsteczkowej. Nie mają one słodkiego smaku (wyjątekinulina), lecz nazywamy je polisacharydami dlatego, że podczas hydrolizy powstają z nich cukry proste. Najważniejszymi z nich są tak zwane heksozany, czyli poliozy, które w wyniku przeprowadzenia hydrolizy dają wyłącznie heksozy:

(polioza)x + xH2O ==>xC6H12O6

Najistotniejszymi przedstawicielami heksozanów są:

1. skrobia (C6H10O5) - będąca polisacharydem pochodzenia wyłącznie roślinnego,

2. glikogen (C6H10O5) – będący polisacharydem pochodzenia zwierzęcego i odgrywający taką samą rolę w organizmach zwierzęcych jak skrobia w roślinnych,

3. celuloza (C 6H10O5) – zwana także błonnikiem występuje powszechnie w ścianach komórkowych u roslin.

Wszystkie te polisacharydy łączą wspólne cechy: są one nierozpuszczalne w wodzie oraz w innych rozpuszczalnikach organicznych, są bez zapachu i smaku, dają typowe koloidalne roztwory, optycznie czynne, są niekrystaliczne. Najbardziej charakterystyczną dla nich reakcją jest reakcja z jodem, umożliwiająca wykrycie polisacharydów. W wyniku tej reakcji poszczególne polisacharydy dają różne zabarwienia: skrobia niebieskie, glikogen brunatnoczerwone, itd.

Ogólnie przyjmuje się, że cząsteczki polioz stanowią długie łańcuchy złożone z heksoz związanych w podobny sposób jak w disacharydach, czyli glikozydowo. Wiązanie to polega na tym, że łączy grupę aldehydową (ketonową) cząsteczki monosacharydu bądź z grupą hydroksylową –OH drugiej cząsteczki monosacharydu (w oligosacharydach i polisacharydach) lub innego związku (w glikozydach roślinnych), bądź z grupą iminową –NH (w nukleozydach); występuje w odmianach izomerycznych α i β; w przypadku polisacharydσw złożonych z heksoz łączy atom węgla z grupą karbonylową (aldehydową lub ketonową) jednej cząsteczki z czwartym lub szóstym atomem węgla drugiej cząsteczki heksozy. W organizmach żywych wiązanie glikozydowe powstaje najczęściej z udziałem nukleotydowych pochodnych sacharydów (np. urydynodifosfoglukozy) pod wpływem enzymów z grupy transferaz, natomiast jest rozkładane z udziałem wody przez hydrolazy glikozydowe lub z udziałem kwasu ortofosforowego przez fosforylazy.

Podobne prace

Do góry