Ocena brak

Policzki

Autor /sara Dodano /06.01.2012

Policzki (buccae) zajmują okolicę od kąta ust do ucha i od łuku jarzmowego do brzegu żuchwy. Ściana przedsionka jamy ustnej w okolicy policzków składa się z sześciu warstw. Powierzchnię zewnętrzną policzków, tak samo jak warg, tworzy i) skóra. U mężczyzn jest ona silnie owłosiona. Zimno lub podniety psychiczne mogą pobudzać naczynia krwionośne; są one wskutek tego silniej ukrwione i przeświecają przez naskórek wywołując zaczerwienienie skóry policzków. Przy zmniejszonym dopływie krwi u Europejczyka policzki stają się bardziej blade. W silnie zabarwionej skórze (np. u Murzyna) wzmożony dopływ krwi powoduje ustępowanie barwy, policzki stają się jaśniejsze; odwrotnie — są ciemniejsze przy zmniejszonym dopływie krwi. Czerwienienie się policzków jest szczególnie charakterystyczne przy regularnym wzrastaniu ciepłoty ciała, często występuje ono u chorych na gruźlicę. Następną warstwę policzka tworzy 2) tkanka tłuszczowa (poduszeczka tłuszczowa, corpus adi-posum buccae s. Bichati, t. II str. 168); głębiej leży 3) powięź policzkowo-gardłowa (fascia buccopharyngea) i następnie 4) mięsień policzkowy, omówione w tomie poprzednim. Głębiej znajduje się 5) warstwa gruczołów. Składa się ona z małych mieszanych gruczołów policzkowych (glandulae buccales) położonych w przedłużeniu warstwy gruczołów wargowych i zbudowanych podobnie do nich. Mniej liczne są gruczoły trzonowe (glandulae molares) wystę-pnjące w liczbie 4—5; są to również gruczoły mieszane, surowiczo-śluzowc położone na poziomie zębów trzonowych. Oba te rodzaje gruczołów mogą wpuklać się w mięsień lub leżą nawet na zewnątrz od niego. Prócz tych gruczołów napotykamy w błonie śluzowej policzków gruczoły łojowe. Wewnętrzne wysłanie policzków tworzy 6) błona śluzowa. lak samo jak na wargach i w ogółe tak jak w całej jamie ustnej, nie ma ona blaszki mięśniowej. Blaszka właściwa błony śluzowej bez ostrej granicy przechodzi w tkankę podśluzową, która łączy ją ruchomo z mięśniówką i w której leżą wyżej wspomniane gruczoły. Przy zamkniętych ustach błona śluzowa policzków tworzy drobne fałdki, kióre wygładzają się przy ustacli otwartych. W warunkach prawidłowych błona śluzowa przylega do zębów i napięcie mięśnia policzkowego chroni fałdy tej błony przed dostawaniem się między oba szeregi zębów, co może występować przy porażeniu unerwienia. Zarówno błona śluzowa, jak i tkanka podśluzową są bardzo luźne, wskutek czego w stanach zapalnych z łatwością powstaje w policzkach obrzęk. Tkanka podśluzową ma liczne, siateczkowato ułożone włókna sprężyste, które przebijają mięsień policzkowy i łączą się ze skórą policzka. Nabłonek wielowarstwowy płaski ma zabarwienie różowawe ponieważ prześwieca przezeń czerwona barwa krwi. W niedokrwistości błona śluzowa jest szczególnie blada. Powierzchnia błony śluzowej jest w ilgotna i śliska, tak jak wszystkich błon śluzowych. Na wysokości górnego zęba trzonowego drugiego mięsień policzkowy i błonę śluzową przebija przewód ślinianki przy usznej. Ujście tego przewodu znajduje się zwykle na bardzo drobnej wyniosłości błony śluzowej, tzw. brodawce ślinowej górnej (papilla saliraris sup.).

Podobne prace

Do góry