Ocena brak

Polemika z mickiewiczowską koncepcją poety i poezji w „Nieboskiej komedii”

Autor /Adam555 Dodano /06.05.2011

Wymowa wstepu do pierwszej części utworu.

W polskiej literaturze tego okresu wielu poetów wobec koncepcji poety i poezji zajęło indywidualne stanowisko. Mickiewicz uczynił z poezji narzędzie kształtowania naodowej świadomaści , poecie przypisał rolę wieszcza, duchowego ojca narodu. Temu poglądowi przeciwstawił się Słowacki w „Kordianie” ukazując negatywne skutki rozpoetyzowania polskiej młodzieży rewolucyjnej. Zygmunt Krasiński w „Nieboskiej komedii” dał wykład swoich poglądów na ten temat.

Poezja wg. niego to piękno i prawda, a poeta to człowiek który wyróżnia się spośród ludzi, że jest szlachetny , rozumie lepiej i widzi dalej. Poezję uprawiają jednak ludzie, a są wśród nich „poeci błogosławieni” i „poeci nieszczęśliwi. Poeta błogosławiony to ten który „nie odgradza się przepaścią słowa”. jego życie jest harmonią, żyje pięknie tak jak pięknie pisze, potrafi sprostać głoszonym przez siebie ideałom, kocha ludzi, potrafi być przywódcą. Takim błogosławionym poetą zdaniem Krasińskiego był Mickiewicz. Poeta nieszczęśliwy to człowiek rozdarty miedzy własnymi słabościami , a marzeniami o pieknie wyrażonym we własnej twórczości.

Dramat poety nieszcęśliwego w pierwszej części utworu.

Rozmyślania na temat poety i poezji kontynuje Krasiński w I i II części dramatu. Czyni to na przykładzie losów męża i żony. Mąż jest poetą Zyjącym w świecie własnej wyobraźni i mażeń. Swiat ten traktuje niezwykle poważnie odrzuca świat rzeczywisty. Na świat rzeczywisty w życiu poety składają się obowiązki wobec żony, syna, obowiązki towarzyskie. Żona wrażliwa i zakochana dostrzega dramat własnej sytuacji, przeżywa wyrzuty sumienia z powodu swojej banalności, braku talentu poetyckiego, niezdolności zostania muzą swojego męża. Popada więc w obłęd. Szatani mamią hrabiego złudą romantycznej kochanki, symbolu sławy i poezji. Cud dziewica okazuje się iluzją wytworem chorej wyobraźni poety, jest rozkładającym się trupem. W tej części dramatu Krasiński zdemaskował mit poezji romantycznej.

Mit ten ma wg. niego działanie destruktywne, niszczy istotne dla zdrowia społeczeńśtwa wartości, niszcy rodzinę, zniechęca do czynu. pozwala żyć w świeciekłamstwa i obłuby. Ofiarami mituromantycznej poezji stają się w dramacie żona i Orcio. Ich kontakt z chorym światem ojca staje się dla nich przekleńśtwem. Zona zamknięta w szpitalu wariatów przeklina na poetę swojego jedynego syna Orcia. Ją poezja prowadzi do śmierci , a Orcia do nadwrażliwości i nieprzystosowania do świata. Poezja staje się źródłem nieszczęść rodziny hrabiego i przyczyną jego osobistej klęski.

Do góry