Ocena brak

Pole stłumienia serca

Autor /ashley Dodano /18.01.2012

U osoby żywej metodą opukiwania można wydzielić pole, które odpowiada części powierzchni mostkowo-żebrowej serca bezpośrednio przylegającej do ściany klatki piersiowej i nie oddzielone od niej tkanką płucną. Jak wiemy, w polu tym serce daje charakterystyczny dla narządów zbitych odgłos opukowy stłumiony i tę część powierzchni mostkowo-żebrowej nazywamy polem bezwzględnego stłumienia serca. Za górną granicę tego pola uważany jest przyczep mostkowy 4 żebra lub 4 przestrzeń międzyżebrowa. Stąd lewa granica biegnie ku dołowi linią łukowatą wypukłą bocznie do 6 chrząstki żebrowej, do której dochodzi nieco bocznie od linii przymostkowej. Uderzenie koniuszka serca leży bocznie od lewej linii granicznej.

Bez względu na to, czy ku tyłowi od mostka linia graniczna daje się stwierdzić opukiem (pod tym względem różni autorzy bardzo różnie się wypowiadają), należy przyjąć, że prawa granica pola bezwzględnego stłumienia kieruje się ku dołowi do tyłu od mostka znacznie bardziej płaskim łukiem niż lewa i nieznacznie tylko przekracza linię pośrodkową. W każdym razie w warunkach prawidłowych bezwzględne stłumienie nie sięga do prawego brzegu mostka.

Dolna granica bezwzględnego stłumienia serca nie daje się określić, ponieważ bezpośrednio przechodzi w stłumienie wątroby, od którego się nie odróżnia. Jako dolną granicę możemy jednak przyjąć linię wychodzącą z punktu, w którym lewa linia graniczna dochodzi do 6 chrząstki żebrowej i która kierując się nieco w górę sięga do nasady wyrostka mieczykowatego.

Pole bezwzględnego stłumienia jest większe niż część powierzchni mostkowo-żebrowej, znana nam już jako trójkąt osierdziowy bezpośrednio przylegający do ściany klatki piersiowej. Tłumaczy się to tym, o czym już była mowa, że trójkąt ten z boków graniczy z zachyłkiem żebrowo-śródpiersiowym opłucnej, a nie z płucem, zawartość którego — powietrze — mogłoby spowodować rozjaśnienie tępego odgłosu opu-kowego. Wpływ płuca zaznacza się natomiast w polu. które obejmuje górną, prawą i lewą granicę pola bezwzględnego stłumienia serca mniej więcej na szerokości kciuka; w polu tym miesza się jawny odgłos płuca ze stłumionym odgłosem serca (im bardziej bocznie, tym silniej), tak że wywołany odgłos jest jaśniejszy niż w obrębie pola bezwzględnego stłumienia serca, ale jednak bardziej przytłumiony (tępy) niż jawny odgłos płuca; jest to pole względnego stłumienia serca.

Granica górna względnego stłumienia serca leży ku tyłowi od mostka na wysokości górnego brzegu 3 żebra; stąd granica lewa biegnie łukiem wypukłym bocznie ku dołowi, do miejsca uderzenia koniuszka serca w 5 przestrzeni międzyżebrowej. Linia graniczna prawa kieruje się prawie równolegle do prawego brzegu mostka, przekraczając go mniej w ięcej o szerokość jednego palca. Ku dołowi bezwzględne stłumienie serca przechodzi bezpośrednio w stłumienie wątroby, tutaj więc nie może występować stłumienie względne.

Podczas wdechu, kiedy zachyłek żebrowo-śródpiersiowy przedni rozchyla się i przedni brzeg płuca przyśrodkowo doń wnika, pole bezwzględnego stłumienia serca zmniejsza się, zwiększa natomiast w czasie wydechu. Ponieważ serce nie jest nieruchome, podczas wdechu granica bezwzględnego stłumienia opuszcza się ku dołowi mniej więcej o 2 cm. Również w położeniu ciała na boku brzeg stłumienia przesuwa się w tę stronę, na której spoczywa osoba badana, przy czym ruch koniuszka serca w stronę lewą jest nieco wydatniejszy niż w stronę prawą. Granice względnego stłumienia zmieniają się w tym samym kierunku.

Pole stłumienia przedłuża się ku górze w postaci pasma nieco szerszego od mostka. To pasmo stłumienia odpowiada wielkim naczyniom przylegającym do ściany klatki piersiowej.

Podobne prace

Do góry