Ocena brak

POKUTA - Rozumienie pokuty w Starym Testamencie

Autor /Mietek Dodano /26.04.2011

Już w ST istnieją wywierające głębokie wrażenie teksty o nawróceniu i pokucie, które znajdujemy również w liturgii Wielkiego Postu. Trzeba tu na wstępie powiedzieć, że zbawienie, które stało się udziałem ludu przez jego Boga Jahwe jest rzeczywistością, która dokonuje się w społeczeństwie. Jahwe czyni się Bogiem ludu. Należeć do tego ludu oznacza być w przymierzu z Bogiem i odwrotnie. Powstaje przez to jedyne w swoim rodzaju skrzyżowanie odniesienia do Boga i współbycia z drugim człowiekiem. Relacja do Boga i relacja do współziomka nawzajem się zazębiają. Miłość do Boga i miłość bliźniego są nierozdzielne.

I to daje się wywnioskować ze ST. Oznacza także że uchybienie żywotnym prawom ludu posiada wymiar teologiczny, wywiera winę wobec Boga. Formuła wprowadzająca do Dekalogu Wj 10,20; Pwt 5,6 tzw formuła przedstawienia się ukazuje ten proces w bardzo interesujący sposób: Ja jestem Pan, Bóg twój, który cię wywiódł z ziemi egipskiej,m z domu niewoli. Nie chodzi tu w pierwszym rzędzie o roszczenie do zaszczytu, lecz przyżeczenie, przypomnienie ratującego wkroczenia. Akcent nie leży zatem na Pan (Jahwe), lecz zupełnie jednoznacznie na Ja, twój Bóg.

Bóg wyzwala i otwiera nową przestrzeń życiową, wiąże się z ludem. Następujące dalej przepisy są poniekąd normami zachowania tej nowej życiowej przestrzeni, która gwarantuje wolność Izraelitom i wspólnotę z ich Bogiem Jahwe. Ale oznacza, że uchybienie żywotnemu prawu ludu narusza także relację do Boga.

Pokuta zatem i odnowienie, zadośćuczynienie ludzkiej zawodności, pokuta i zgładzenie winy przed Bogiem dokonują się we wspólnocie ludu. Konkretyzuje się to w określonych formach pokuty kulturowo – rytualnej. Istniały coroczne, a także nadzwyczajne celebracje pokuty w świątyni. Sdz 20,26; 1Sm 7,6; Jr 36,6-9. U proroka Joela 1,2 Słuchajcie tego, starcy,     i nakłońcie uszy, wszyscy mieszkańcy kraju;     czy stało się to za dni waszych     lub za dni waszych przodków? opowiada się jak lud do pokuty w obliczu wielkiej plagi szarańczy został wezwany do ogólnego postu, a kapłani do określonych modlitw i rytów pokutnych. Nieszczęście i pokuta są publiczną sprawą całego ludu. Nawoływanie proroków do czynienia pokuty miało wiele motywów:

  • przestrzeganie przed zaufaniem potędze politycznej

  • wymagają miłości bliźniego zamiast rytualnych dzieł pokutnych

  • wymagają głębi wewnętrznej zamiast zewnętrznych znaków.

Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty. Nawróćcie się do Pana Boga waszego, On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niewoli. (J 12,13).

Podobne prace

Do góry