Ocena brak

POKUTA - Przebaczenie grzechów w Nowym Testamencie

Autor /Mietek Dodano /26.04.2011

Jezus mówi nie tylko o przebaczeniu, jakkolwiek takie słowa w Ewangelii się znajdują, np.: Twoje grzechy są ci odpuszczone. (Mk 2,5), ale zawsze służą one interpretacji Jego konkretnego postępowania. Mają zatem w pełnej mierze funkcję „forma sacramenti”. Grzesznik doświadcza przezwyciężenia swojej beznadziejnej sytuacji przez konkretne zwrócenie się Jezusa, przez wspólnotę z Nim. Jego uczty z celnikami i grzesznikami, z powodu których On sam przezywany jest - Łk 7, 34 Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: "Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników– „żarłokiem i pijakiem” są formą tego zwrócenia się ku grzesznikom.

Obiecywana i przepowiadana dobroć Boża, prawda, że Bóg nie chce unicestwiać, lecz ratować i zbawiać, to zapowiadana prawda staje się czymś konkretnym w przyjętej wspólnocie z Chrystusem. Można powiedzieć, ze jest radykalizacją tego, co odnośnie do ST nazwaliśmy zapośredniczeniem zbawienia.

Relacja do Boga i religii do człowieka są ze sobą nierozerwalnie złączone. Oto jest zjednoczony z Jezusem, jest zjednoczony z Ojcem ten, kto doświadcza Jego zwrócenia się i otuchy i ten doświadcza Bożego przebaczenia.

Ma to doniosłe konsekwencje dla postępowania w pierwotnym Kościele. Chrześcijanie bowiem pełniący różne posługi we wspólnocie kontynuują rolę Jezusa (2Kor 5).

Wywyższony Pan jest żywo obecny w swoim Kościele, jako przebaczający (por. J20,21-23) A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. Usuwanie wszelkiej, niekiedy bardziej posuniętej nieprawości wspominane jest w listach Pawła, jako zadanie wszystkich członków wspólnoty. Według świadectwa Ga jest czymś oczywistym, że wszyscy chrześcijanie muszą troszczyć się o przezwyciężenie grzechów we wspólnocie (Ga 6, 1-2) Bracia, a gdyby komu przydarzył się jaki upadek, wy, którzy pozostajecie pod działaniem Ducha, w duchu łagodności sprowadźcie takiego na właściwą drogę. Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie.

 Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe. Grzechy poszczególnego człowieka obciążają więc całą wspólnotę, dlatego wszyscy napełnieni Duchem Świętym, wszyscy chrześcijanie muszą współpracować nad swoim przezwyciężaniem grzechu. W tym kontekście trzeba zwrócić szczególną uwagę na tekst Mt 18, 15-18 – Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego bratajeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik!

Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związanie w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. W nim można poznć rodzaj regulacji postępowania w konkretnych przypadkach. Odzwierciedla się tu w sposób nierozerwalnie związany przekaz przedwielkanocnego wydarzenia powielkanocnego Ducha i konkretnego życia w Kościele. Istnieje zatem stopniowe postępowanie, które z czasem staje się oficjalne. Pojedyncza rozmowa – rozmowa wobec świadków – postępowanie wobec całego zgromadzenia wspólnoty z ostateczną możliwością wykluczenia (ekskomuniki).

Dopiero gdy bracia uczynili wszystko dla oczyszczenia z win wolno zerwać przymierze. Ale także wykluczenie jest nie tylko regulacją ludzko – pragmatyczną. Bezpośrednio wiąże się z tym stwierdzenie: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie...

W sprawowaniu pokuty przez wspólnotę działa sam wywyższiny Pan. On rozwiązuje, odpuszcza, sankcjonuje On ponosi klęskę z powodu zatwardziałości i braku zrozumiania u grzesznika.

Podobne prace

Do góry