Ocena brak

Pokrywa czaszki

Autor /mieczyslaw Dodano /23.01.2014

Z punktu widzenia topografii głowa dzieli się na część mózgowy fncuro-cranium) i część twarzową (splanchnocraniura). Granica między nimi znajduje się na podstawie czaszki. W obrębie części mózgowej wyróżnia się z kolei obszar pokrywy czaszki i obszar podstawy czaszki.

Czepiec stanowią płasko przebiegające ścięgna mimicznych mięśni głowy, do których zalicza się m. potyliczno-czołowy i m. skroniowo-ciemieniowy (m. oecipitofrontalis, m. tęmporoparielalis). Z jednej strony ścięgna te są mocno zrośnięte ze skórą głowy, z drugie j zaś dobrze przesuwalne w stosunku do okostnej czaszki (pericranium). Sprawia to, że krwiaki tkanki podskórnej głowy rozprzestrzeniają się z trudnością, natomiast szybko i bez przeszkód rozprzestrzeniają się one w luźnej tkance łącznej znajdującej się pod czepcem ścięgnistym. Krwiaki podrozcięgnowe zaś zatrzymują się dopiero w miejscach mocnego umocowania tkanki podskórnej do podłoża. Miejscami tymi 

są: kresa karkowa najwyższa, kresa skroniowa górna i brzeg nadoczodoło-wy (linea nuchae suprema, linea temporaiis sup., inargo supraorbitalis). Krwiaki te mogą osiągać bardzo duże wielkości (krwiaki porodowe) znajdując się przy tym pod dużym napięciem wywieranym na nic przez mięśnie mimiczne głowy. Poza tym różnego rodzaju procesy chorobowe obszaru podrozcięg-

nowego wykazują skłonności do przenikania w głąli czaszki. Krwiaki podo-kostnowe (np. krwiaki czaszkowe noworodków) natomiast z reguły są małe i miejscowo ograniczone, a przyczyną tego jest znaczne zgrubienie okostnej w obrębie szwów czaszkowych.

Na wewnętrznej powierzchni kostnej pokrywy czaszki nie występuje właściwa okostna. Czynności okostnowe i oponowe przejęła tu na siebie składająca się (z grubsza biorąc) z dwóch blaszek opona twarda. Tylko w niektórych miejscach opona twarda rozdziela się tworząc kieszenie: jamę przysadki mózgowej, jamę Meckela. worek śródchłonki (cavum hypophyseos, cavum Meckeli, saccus endolymphaticus). W obrębie kanału kręgowego opona twarda i okostna są od siebie oddzielone i dzięki temu powstaje ograniczona przestrzeń nadoponowa — spatium epidurale (ryc. 115). W okolicy otworu potylicznego obie blaszki opony twardej łączą się. Przestrzeń nadoponowa w obrębie głowy jest tylko wąską szczeliną, w której obrębie przebiegają naczynia oponowe; leżą one również częściowo i w głębokich rynienkach kostnych. Najważniejszym naczyniem jest tu Z. oponowa środkowa (a. menin- . gea media), która w towarzystwie dwóch żył przedostaje się przez otwór kolcowy (foramen spinosum) do wnętrza czaszki. Następstwem uszkodzenia powyższej tętnicy są krwiaki nadoponowe. Droga dostępu operacyjnego prowadzi do nich przez okolicę ciemieniową i skroniową. W czasie operacji na zwoju n. trójdzielnego dostając się przez okolicę skroniową przede wszystkim napotyka się t. oponową środkową. Z reguły oddaje ona 2 gałęzie: czołową i skroniową (r. frontalis, r. parietalis). Gałąź czołowa łączy się często przez szczelinę oczodołową górną (fissura orbitalis sup.) z t. łzową (a. lacrima-lis), dzięki czemu powstaje ważne z klinicznego punktu widzenia zespolenie między t. szyjną zewn. i wewn. W rzadkich przypadkach t. oponowa środkowa może odchodzić również bezpośrednio i od t. ocznej (a. ophthalmica). Gałąź przednia t. oponowej środkowej rzutuje się od przodu małżowiny usznej, natomiast gałąź tylna (skroniowa) — od tyłu.

Podobne prace

Do góry