Ocena brak

Pojęcie wypadku przy pracy

Autor /Christa Dodano /25.04.2011

 

Rezultatem naruszenia przez zakład pracy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy może być wypadek przy pracy lub choroba zawodowa, powodujące czasową lub trwałą niezdolność do pracy, a nawet śmierć pracownika. W związku z tym szczególnego znaczenia nabiera regulacja prawna kompensacji szkód wywołanych tymi przyczynami i należyte zabezpieczenie w tych przypadkach ochrony interesów pracownika i jego rodziny. Uprawnienia

osób poszkodowanych wskutek wypadków przy pracy i chorób zawodowych reguluje w sposób kompleksowy ustawa z 12.VI..1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych1. Ustala ona całokształt świadczeń ubezpieczeniowych oraz świadczeń od zakładu pracy przysługujących pracow­nikom, którzy ulegli wypadkowi przy pracy oraz członkom rodzin pracowników zmarłych wskutek wypadku. Przewidziane w ustawie świadczenia przysługują z tytułu wypadków i chorób zawodowych powstałych w związku z zatrudnieniem pracownika na obszarze RP, niezależnie od charakteru i miejsca zatrudnienia oraz powstałych w związku z zatrudnieniem za granicą obywateli polskich delegowanych lub skierowanych do pracy za granicą w polskich misjach dyplomatycznych, urzędach konsularnych lub w innych polskich placówkach, instytucjach lub przedsiębiorstwach. Przepisy ustawy mają również odpowiednie zastosowanie do osób wykonujących pracę nakładczą, adwokatów z tytułu pracy w zespołach adwokackich i członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych oraz innych osób zatrudnionych w tych spółdzielniach i wynagradzanych według zasad dotyczą­cych członków spółdzielni. Ponadto Rada Ministrów może określić w drodze rozporządzenia zasady przyznawania wszystkich lub niektórych świadczeń przewidzianych w ustawie pracownikom, którzy ulegli wypadkowi lub za­chorowali na chorobę zawodową w innym zatrudnieniu za granicą niż wskazane wyżej oraz niektórym grupom osób nie będących pracownikami.

Przepisy ustawy nie mają natomiast zastosowania do osób zatrudnionych w zakładzie pracy prowadzonym przez współmałżonka oraz osób zatrudnionych w zakładzie pracy prowadzonych przez ich najbliższego krewnego lub powino­watego na własny lub wspólny rachunek, jeżeli podlegają - jako osoby współpracujące - ubezpieczeniu na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rzemieślników lub innych przepisów o ubezpieczeniu osób współ­pracujących. Nie mają one również zastosowania do obywateli państw obcych zatrudnionych w obcych misjach dyplomatycznych, urzędach konsularnych lub w międzynarodowych instytucjach i nie mających w Polsce stałego pobytu, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej.

Zasadnicze znaczenie dla sprecyzowania zakresu ochrony pracowników przed skutkami zdarzeń losowych dotykających ich w związku ze świadczoną pracą, ma ustalenie samego pojęcia wypadku przy pracy. Zostało ono określone wart. 6 ustawy z 12 VI 1975 r., która za wypadek przy pracy uważa nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które wystąpiło w związku z pracą, a mianowicie:

  • podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności albo poleceń przełożonych

  • podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności w interesie zakładu pracy, nawet bez polecenia

  • w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji zakładu pracy w drodze między siedzibą zakładu pracy a miejscem wykonywania obowiązku wynikające­go ze stosunku pracy

Na równi z wypadkiem przy pracy ustawodawca traktuje również wypadek, któremu pracownik uległ:

  • w czasie trwania podróży służbowej w okolicznościach innych niż wyżej wskazane, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostawało w związku z wykonaniem powierzonych mu zadań

  • w związku z odbywaniem służby w zakładowych i resortowych formacjach samoobrony albo w związku z przynależnością do obowiązkowej lub ochotniczej straży pożarnej działającej w zakładzie pracy

  • przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające w zakładzie pracy organizacje polityczne lub zawodowe lub uczestnicząc w organizowanych przez nie czynach społecznych

 

Za wypadek przy pracy ustawodawca uważa także wypadek w drodze do pracy lub z pracy, jeżeli droga do pracy lub z pracy była drogą najkrótszą i nie została przerwana. Od zasady, by była to droga najkrótsza i nie przerwana, ustawodawca przewiduje jednak dwa wyjątki. Po pierwsze uznaje, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby. Po drugie uznaje, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy również wówczas, gdy droga nie będąc drogą najkrótszą, była dla pracownika ze względów komunikacyjnych najdogodniejsza.

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się, oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do domu, również drogę do miejsca lub z miejsca innego zatrudnienia, zwykłego wykonywania funkcji lub zadań politycznych, zawodowych lub społecznych, zwykłego spożywania posiłków, odbywania nauki lub studiów dla pracujących na podstawie skierowania.

Podobne prace

Do góry