Ocena brak

Pojęcie i treść testamentu

Autor /Klemens88888 Dodano /22.11.2011

Testament – jednostronne rozporządzenie ostatniej woli na wypadek śmierci w określonej formie – ustanawiające dziedzica (i dodatkowe postanowienia – zapisy, ustanowienie opiekuna wyzwolenia). Sporządzający testament spadkodawca - zwany był testatorem.

O ważności testamentu decydowały:

  • brak błędów formalnych co do formy zewnętrznej jak i do treści,

  • testator miał zdolność sporządzania rzymskiego testamentu – testamenti factio activa,

  • powołany do dziedziczenia miał zdolność do dziedziczenia – testamenti factio passiva,

  • testator nie pominął milcząco synów pozostających pod jego władzą ojcowską.

Ważny testament mógł stać się nieważny lub zostać odwołany – uchylony drugim późniejszym, a nie np. przez zniszczenie (co utrudniało jedynie udowodnienie jego treści; zniszczenie nie pozwalało pretorowi na udzielenie bonorum possessio). Można było odwołać testament sporządzony przed 10 laty przez oświadczenie przy 3 świadkach lub wobec władzy publicznej.

Zdolność do sporządzenia testamentu mieli obywatele rzymscy sui iuris mający zdolność prawną oraz pełną zdolność do czynności prawnych. Zdolność prawna musiała istnieć w chwili sporządzania i do chwili śmierci, zdolność do czynności prawnych tylko w chwili sporządzania. Nie mogli sporządzić testamentu chorzy umysłowo, niedojrzali, marnotrawcy, a także kobiety (później zezwolono im na testowanie za potwierdzeniem opiekuna, w prawie justyniański – swoboda testowania). Z osób alieni iuris ważny testament mogli sporządzać filii familias co do swego peculium castrense i quasi-castrense, a także niewolnicy publiczni co do połowy swego peculim.

Testament mógł zawierać wydziedziczenie – wyłączenie pewnych osób z grona dziedziców; także zapisy (legaty i fideikomisy), ustanowienie opiekuna, wyzwolenie niewolników wprost lub powiernicze, polecenia (wskazówki co do wykonania testamentu, brak bowiem w prawie rzymskim instytucji powołania wykonawcy testamentu).

Podobne prace

Do góry