Ocena brak

Poglądy zwolenników uznania UE za organizację międzynarodową

Autor /Alek Dodano /21.07.2011

  1. Jeśli uznając, że jedną z determinantów przypisanych podmiotowi charakteru organizacji międzynarodowej jest utworzenie go przez państwa, to w przypadku UE przesłanka ta została spełniona. Art. 1 TUE wyznaczając „nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku pomiędzy narodami Europy” powołał do życie Unię jako związek państw. Bez znaczenia jest jaki to jest związek i jak daleko sięga ów stopień ścisłości. Unia jako związek państw nie wpływa na ich suwerenność. Państwa nie są traktowane jako części składowe Unii w rozumieniu państwowym. Art. 11 traktatu z Maastricht wyraźnie nadaje im status „państw członkowskich Unii Europejskiej”. Wystarczy to żeby uznać UE za organizację międzynarodową – prawo międzynarodowe przypisuje status państw członkowskich wyłącznie państwom wchodzącym w skład takich organizacji.

  2. Przesłanką istnienia organizacji międzynarodowej jest powołanie do życia mocą traktatu stanowiącego zarazem statut tej organizacji. Traktat z Maastricht pełni rolę statutu UE: spełnia on wymogi stawiane statutom klasycznych organizacji międzynarodowych. Powołuje do życia UE, wyznacza zakres jej działalności międzynarodowej oraz cele, do których osiągnięcia UE utworzono.

  3. Problem własnych kompetencji rozstrzyga traktat z Maastricht, który pojmowany jako statut Unii Europejskiej wyznacza granice jej działalności. Państwa członkowskie wyznaczały obszar działań UE tak jak w przypadku każdej organizacji międzynarodowej. Funkcjonuje w granicach kompetencji przekazanych przez kraje członkowskie. UE jest wyposażona w zdolność, przywileje oraz immunitety na obszarze terytoriom jej członków. Posiada kompetencje i jest pojedynczą instytucjonalną strukturą. Realizuje ona własne cele przez organy mające traktatowo ustalone kompetencje (bez znaczenia był fakt, że są to organy Wspólnot, skoro oddano je do dyspozycji UE).

  4. Organizacje międzynarodowe, skoro zostały wyposażone w kompetencje do działania na płaszczyźnie prawa międzynarodowego, są podmiotami tego prawa. Unia posiada podmiot ość prawno międzynarodową bez względu na literalne brzmienie traktatów. Przejawem podmiotowości są konkretne działania prawno międzynarodowe, w których występuje we własnym imieniu. W nawiązaniu do praktyki międzynarodowej brak wyraźnych postanowień TUE odnośnie do podmiotowości UE nie może przesądzać o jej braku. Wskazują na to: przykłady organizacji międzynarodowych, których statuty nie wspominają o podmiotowości prawnej, a mimo to nie jest ona współcześnie kwestionowana (np. statut Rady Europy i NATO); fakt, że wyposażenie organizacji przez państwa członkowskie w podmiotowość prawnomiędznarodową może przybrać formę domniemaną, co potwierdza orzecznictwo Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości; współcześnie zawieranie zapisów w traktatach odnośnie do osobowości prawnej organizacji międzynarodowej powoływanej tymi traktatami jest zazwyczaj rzadkością.

Wyrazem woli politycznej państw członkowskich potwierdzającym powyższe wywody są postanowienia Projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, w myśl którego UE nabędzie osobowość prawną. Traktat proponuje bowiem przeprowadzenie zasadniczej reformy ustrojowej Unii poprzez jej przekształcenie w jednolitą organizację międzynarodową, TK jednoznacznie przekształcił Unię w organizację międzynarodową.

         5. Zgodnie z normami zawartymi w traktatach obecnie możliwe jest jedynie wstąpienie do UE, a nie do Wspólnot Europejskich. Państwa stają się członkami nie wspólnot, a UE. To ostatecznie świadczy na rzecz uznania UE za organizację międzynarodową.

Podobne prace

Do góry