Ocena brak

POGLĄDY PEDAGOGICZNE, PEDAGOGIA MIŁOŚCI

Autor /Wasyl Dodano /06.09.2011

Arthur Brühlmeier - dr pedagogiki i psychologii, od przeszło dwudziestu lat jest wykładowcą tych nauk w Niezależnym Katolickim Seminarium Nauczycielskim St. Michael w Zug. Studia ukończył w Zurychu, tam też doktoryzował się w 1986 r. Z filozofii wychowania Jana Henryka Pestalozziego. W rodzimej Szwajcarii znany jest jako badacz i wydawca dzieł tego czołowego reformatora oświaty powszechnej z przełomu XVIII i XIX wieku.

Wychowanie Brühlmeier ujmuje:

  • wychowanie funkcjonalne – (niezamierzone, pedagogiczne wpływy środowiska),

  • wychowanie intencjonalne – (wybiórcze ukierunkowanie socjalizacji);

Model człowieka

Duchowa pedagogika miłości propaguje trychotomiczny model człowieka. Człowiek jako jedność ciała, ducha, umysłu. Zwraca się również do kształcenia holistycznego, które przeciwstawia się jednostronnemu myśleniu instrumentalnemu.

Zasady „ożywczego” środowiska dla wychowanka

- oparcie dla dziecka;

- stworzenie emocjonalnego bezpieczeństwa, zagwarantowanie spokoju;

- nie narzucanie dziecku naszego obrazu świata;

- dostosowanie wystroju pomieszczeń do aktywności edukacyjnej dziecka;

- pielęgnowanie wspólnoty (wzajemne zrozumienie, zaufanie, troska o wzajemną komunikację);

Wyższa natura człowieka – coś, co motywuje go do pozytywnego działania. Jest ona umiejscowiona w sercu (sercu rozwiniętym i ukształtowanym). Wyższa natura człowieka pozwala mu na nabranie dystansu do samego siebie, do rzeczy i innych istot (Bóg). Umożliwia ona także człowiekowi poświęcenie się prawdzie i wskazuje mu drogę do samodoskonalenia się.

Kategorie predyspozycji i talentów dziecka

Prawo rezonansu to oddziaływanie tym samym na to samo. Predyspozycje serca dają się pobudzić dzięki rezonansowi, toteż zawodzi odwoływanie się do metod nacisku, przymusu czy zakazu

Działanie sensowe pobudza ochotę do życia i do nauki. Punktem wyjścia dla działania sensownego jest teraźniejszość. Działanie to jest spełnieniem siebie, satysfakcją umiejscowioną w samym działaniu. W takim przypadku staje się ono czystą przyjemnością.

Pedagogika duchowa A. Brühlmeiera jest pedagogiką przede wszystkim dla wychowawców dzieci i młodzieży, jakimi są nauczyciele, gdyż to oni wymagają permanentnej edukacji. Oczekuje się od pedagogów wysokich kompetencji i własnego zdrowia psychicznego. Pedagog sam musi mieć siłę, aby wytrwać. Poznanie zatem źródeł własnych sił i czerpanie z nich energii staje się ważnym problemem naszej egzystencji. Każdy musi przy tym znaleźć własną ścieżkę do samorealizacji, aby uchronić się przed ubytkiem sił i zdobywać nowe ich źródła.

To, co nas chroni przed ubytkiem sił, to przede wszystkim:

  • cisza i spokój

  • predyspozycje serca we własnym działaniu.

Podobne prace

Do góry