Ocena brak

Poezja wobec religii - Poezja antyreligijna

Autor /Edek55 Dodano /29.04.2011

Przyjrzyjmy się najpierw racjom oraz zachowaniom przeciwników światopoglądu chrze-ścijańskiego. Celem utworów antyreligijnych było przekonanie czytelnika, iż kto myśli i po-stępuje wedle wskazań Kościoła, ten tkwi w błędzie. Twórczość antyreligijna spełniała się wagresywnym, dramatycznym krzyku: „Bóg umarł!” (głośne słowa Fryderyka Nietzschego zprzedmowy do Tako rzecze Zaratustra, 1883).

Nurtem wspierającym tę grę był  a n t y k l e r y k a l i z m, który nie zajmował się podsta-wami wiary – krytykował Kościół jako instancję moralną i obyczajową. W Dwudziestoleciurozgłos zdobył na tym polu Tadeusz Żeleński – Boy (1874 – 1941). Potężne namiętnościwybuchały w inicjowanych przez niego polemikach o normy moralne oraz – nadbudowanenad nimi – kodeksy zachowań w sprawach tak istotnych, jak – zagrożone przez brak po-wszechnej edukacji – macierzyństwo czy uszanowanie wolnej woli w kwestiach rozwodo-wych.

Felietony Boya, pomieszczone w książkach  Dziewice konsystorskie (1929),  Piekłokobiet (1930) i Nasi okupanci (1932), wywoływały znaczne poruszenie. Skonfiskować nie-moralną książkę! nowy pamflet antyklerykalny! – wołała prasa katolicka. Ależ to protestprzeciw krzywdzie! walka o reformę seksualną! wciąż aktualna! – odpowiadały gazety lewi-cowe i liberalne.

Podobne prace

Do góry