Ocena brak

Poezja wobec katastrofy - Literackie reguły katastrofizmu

Autor /Wincent Dodano /29.04.2011

Poetyckie przepowiednie katastrofy (tak samo zresztą powieściowe i dramaturgiczne) mo-gły być wyrażone za pomocą rozmaitych, dowolnie kombinowanych środków artystycznych –pochodzących z wielu stylów i poetyk. Można łatwo poszerzyć rejestr „izmów” odnotowa-nych przez Wykę.

W dorobku polskich poetów znajdziemy katastroficzne dzieła – a nawetarcydzieła! – poezji kabaretowej (Koniec świata i Bal u Salomona Gałczyńskiego), futury-stycznej (ballada o zbuntowanych tramwajach z Nóg Izoldy Morgan Jasieńskiego), filozo-ficznej (Do księdza Ch. Miłosza), co wydaje się dziwne – wszak awangardyzm żądał optymi-zmu! – ale okazuje się wy – tłumaczalne (zajmiemy się tym w końcowej części rozdziału).

Wiersze katastroficzne różnią się między sobą  n a  p o z i o m i e  stylu, nie różnią się na-tomiast  c o  d o  z a s a d n i c z y c h  r e g u ł  k o n s t r u k c j i  ś w i a t a  p r z  e d s t a w io n e g o. Gdy porównujemy katastroficzne obrazy człowieka w przestrzeni i czasie, docho-dzimy do wniosku, iż są do siebie podobne. Z punktu widzenia idei przewodniej – podobień-stwo „światów przedstawionych” dzieł katastroficznych (różnych autorów i rodzajów literac-kich) górowało nad odrębnościami.

Powtarzały się te same reguły:

reguła typowości,

– reguła aktualności,

– reguła wizyjności,

– reguła solidarności.

Podobne prace

Do góry