Ocena brak

POEZJA POLSKA XX LECIA MIĘDZYWOJENNEGO - I. GAŁCZYŃSKI

Autor /krystyna Dodano /07.03.2011

−  cechą charakterystyczną jego poezji jest łączenie liryzmu, osobistej refleksji i baśniowości z humorem, groteską i satyrą

−  siebie, poeta przedstawia jako artystę-cygana, ale jednocześnie człowieka zwykłego, przeciętnego

−  motywy banalne, pospolite wzbogacał fantastyką i liryzmem

−  poruszając tematy społeczno-polityczne posługiwał się często satyrą i groteską

−  tematyka codzienności

−  twórczość swą traktował jako zabawę

−  język potoczny

−  regularny rym i rytm

 „Serwus, madonna”

−  tematem wiersza jest sztuka i artysta

−  czyniąc podmiotem lirycznym poetę, przedstawił swoją koncepcję artysty

−  poeta w wierszu stwierdza, ze nie dba o sławę

−  pisanie ksiąg i sławę pozostawia innym rezygnuje z tego co było ważne dla artystów od czasów Horacego (celem twórczości jest „Stawienie sobie pomnika trwalszego  niż ze spiżu”)

−  przedstawia wizerunek artysty-cygana

−  wiersz adresowany jest do madonny, którą poeta określa jako matkę, kochankę i muzę

−  poeta zwraca się do niej „Serwus, madonna” - zderzając słowo: madonna, z potocznym: serwus

−  może to wskazywać na brak szacunku ale jest wyrazem silnego i bezpośredniego związku artysty z jego muzą oraz charakteryzuje samego artystę, który łączy w sobie sprzeczności: codzienną zwykłość i świętość sztuki  

Kryzys w branży szarlatanów”

−  poeta sięga do częstych motywów swojej poezji: kultury jarmarcznej, podmiejskiego folkloru, piosenki ulicznej

−  przedstawia szarlatana sprzedawającego na pustym targu woskowe lalki

−  bezskutecznie usiłuje namówić przechodniów do kupienia od niego czegokolwiek

−  uważany jest za oszusta, ponieważ sprzedawane przez niego rzeczy są dziwne „lalki od miłości, maści od samotności i Polikarpa kość” - są to rzeczy fantastyczne, nierealne, które z jednej strony przypominają jarmarczną tandetę a z drugiej zaś jakąś dziwaczną własną twórczość

−  na tej podstawie szarlatana można uznać za jeden z wizerunków artysty

−  liryzm osiąga Gałczyński przez połączenie melancholii z humorem, zwykłości i banalności z fantastyką i modlitewnym tonem na końcu wiersza

„Zima z wypisów szkolnych”

−  podmiot liryczny zwraca się do dziecka (zdrobnienia, kompozycja bajkowa), które jest uosobieniem naiwności

−  zima jest dobrodziejstwem administracji państwowej, a nie natury

−  szyderstwo z propagandy, która daje niedorzeczne informacje  

„Prośba o wyspy szczęśliwe”

−  są one pełne spokoju, harmonii, ucieczką przed rzeczywistością, kontaktem z naturą, oazą szczęścia, lekarstwem na zło  

„Farlandia”

−  dwie części tekstu kontrastują ze sobą

−  świat rzeczywisty: smutno, ciasno, duszno, troski

−  ucieczka przed smutkiem do kraju Farlandii (wymyślonego przez poetę)

 „O mej poezji”

−  poezja jest uspokojeniem, ukojeniem, ucieczką przed rzeczywistością

−  jest prosta, przepełniona uczuciami, pomaga mu dostrzec piękno w banalnych sprawach

−  codzienność to dla niego „proste dziwy”

 Ulica towarowa”

−  charakterystyka proletariackiej dzielnicy

−  podmiot liryczny próbuje odnaleźć elementy piękna takie jak muzyka, poezja

−  ulica zdominowana jest przez kino i elektrownię (zakład pracy)

−  oczekują od ulicy czegoś więcej niż ona może im dać

−  rozrywką tych ludzi jest alkohol, kino, chodzenie po ulicy

Podobne prace

Do góry