Ocena brak

Poezja neoklasyczna (jeszcze o skamandrytach) - Harmonia świata

Autor /Bronislaw444 Dodano /29.04.2011

Termin „harmonia” (kluczowy dla estetyki antycznej) w odniesieniu do poezji neoklasycznej zXX wieku oznacza takie widzenie świata, w którym dostrzega się bogatą różnorodność jego form,przy czym ich podobieństwo góruje nad obcością, przymierze okazuje się ważniejsze niż kon-flikty, a zatem człowiek w każdej sytuacji czuje się „u siebie”: zadomowiony, oswojony, akcep-towany przez otoczenie i odpłacający światu za to – podziwem, zachwytem, miłością.

Tego, co w innych „izmach” Dwudziestolecia traktowano jako sprzeczności bytu, klasykalbo nie dostrzegał, albo – dostrzegając – wierzył, iż są one do przezwyciężenia. W poezji niebyło to trudne. Ś w i a t  h a r m o n i i  b y ł  ś w i a t e m  u n i e w a ż n i o n y c h  s p r z e cz n o ś c i  między:

– dniem dzisiejszym a wiecznością,

– jednostką a ludzkością,

– przyrodą a kulturą (kulturą a cywilizacją),

– przestrzenią życia a przestrzenią słowa,

– codziennością a odświętnością (ubóstwem a dostatkiem),

– Polską a Europą (zwłaszcza jej regionem śródziemnomorskim).

Podobne prace

Do góry