Ocena brak

Poezja neoklasyczna (jeszcze o skamandrytach) - Gdzie leży Farlandia?

Autor /Bronislaw444 Dodano /29.04.2011

Każdy kierunek poetycki Dwudziestolecia miał swoje wzloty i upadki. Neoklasycyzm też.Jednym z przejawów kryzysu jego ideałów było w Dwudziestoleciu przedstawianie  h a r m on i i  j a k o  u t o p i i.

Celował w tym  K o n s t a n t y  I l d e f o n s  G a ł c z y ń s k i, któryzdradzał w swojej ówczesnej twórczości klasyczne sympatie. Główna idea jego wierszy uto-pijno – arkadyjskich dałaby się sformułować tak: marzenia o szczęściu są prawem człowieka,lecz ich spełnienie jest możliwe tylko w wyobraźni. Dobrze jest tam, tam, gdzie nie ma nas.W zamyśleniu.

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,

wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,

ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,

dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Ów piękny, acz nieprawdziwy kraj szczęścia, do którego się tęskni naprawdę, a podróżujew wyobraźni, Gałczyński nazywał Farlandią (w wierszu z 1934 roku). Już sama nazwa kryław sobie sygnał ostrzegawczy. „Far” to po angielsku „daleko”.

Podobne prace

Do góry