Ocena brak

Poezja kabaretowa - W obronie kabaretu

Autor /Waldek9999 Dodano /28.04.2011

Nurt kabaretowy był  p r ó b ą  w ł ą c z e n i a  p o e z j i  w  o b r ę b  k u l t u r y  m a s ow e j. Ten cel uznawały różne orientacje artystyczne. Jednym się udawało, innym nie. Nieudało się futurystom. (Czy dlatego, że przedwcześnie zrezygnowali z kabaretu?) Udało sięskamandrytom i Gałczyńskiemu. (Czy dlatego, że pozostali wierni kabaretowi?). Jedno wy-daje się pewne: społeczny zasięg oddziaływania nurtu kabaretowego był potężny. Cel „strate-giczny”, jak mówią dziś ludzie polityki, został osiągnięty.

P o e z j a  p r z e d a r ł a  s i ę  d os z e r o k i e j  p u b l i c z n o ś c i.W Dwudziestoleciu żyła nie tylko życiem sceny, ale i życiem prasy – adresowanej do ma-sowego czytelnika. Więź między sceną a prasą okazywała się tak silna, że kabaret i czasopi-smo przybierały nieraz tę samą nazwę (w Niemczech „Simplicissimus”, w Polsce „CyrulikWarszawski”). Z kabaretowym żywiołem znakomicie korespondowały  „lżejsze” gatunkidziennikarskie – humoreska, felieton (popularnymi felietonistami byli w Polsce ludzie kaba-retu – Boy, Nowaczyński, Słonimski).

Podobne prace

Do góry