Ocena brak

Poezja futurystyczna - Hymn do ciała

Autor /Waldek9999 Dodano /28.04.2011

Poezja futurystyczna to pochwała zmysłowego odczuwania świata, hymn do ciała, umiłowanie tego, co w człowieku biologiczne. Człowiek futurystów jest „cały z mięsa” (Obłok wspodniach Majakowskiego). Jego duchowe wnętrze, tak subtelnie i głęboko  analizowane wliteraturze dawnej, okazuje się uzależnione od wnętrzności! Bohater futurystycznych poema-tów objawia się jako atlas anatomiczny, jego portret przypomina rysunek z podręcznika dlastudentów medycyny.

W Hymnie do maszyny mego ciała Czyżewskiego człowiek to zbiórorganów wewnętrznych i suma ich funkcji. To tylko:Tak samo (choć w innej stylistyce) prezentuje się bohater wierszy Anatola Sterna. To barba-rzyńca, roztańczony dzikus, „anielski cham”, cyrkowy sztukmistrz, bezwstydnie rozkochany wcudownościach procesów trawiennych. Dla niego przemiana materii to coś wspaniałego. On, „na-gi człowiek w śródmieściu”, żyje nie dla idei, lecz po to, aby pożerać i trawić, trawić i wydalać:

jak struny dźwięczą moje silnie napięte jelitaa brzuch mój jest jak głodna wojująca lira

Nurt radosny krzyżował się z nurtem bolesnym. W poezji Jasieńskiego czy Wata ciałoludzkie częściej jest siedliskiem choroby, miejscem udręki; jest torturowane głodem(Jasieńskiego Pieśń o głodzie), bite, poniewierane.

Do góry