Ocena brak

Poezja filozoficzna - Wszechświat kalekujący

Autor /Edek55 Dodano /29.04.2011

Zainteresowania filozoficzne poety wpływają na artystyczny kształt jego tekstów. Wieleosobliwości kunsztu autora Topielca zrozumiemy lepiej, gdy będziemy pamiętali o filozofii.To, co wydaje się jedynie naturalną skłonnością Leśmianowej wyobraźni, okazuje się prze-myślanym w najdrobniejszych szczegółach chwytem związania idei filozoficznej z postaciamii przebiegami wydarzeń w świecie poetyckim.Dlaczego tu tyle kalectwa? tyle bólu? Bohaterowie Leśmianowych ballad pytają o to samo.W balladzie Dziewczyna:

Nic – tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!

Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Zarówno w cyklu pt. Pieśni kalekujące, jak i w całej twórczości Leśmiana spotykamy bez-ustannie B y t y – k u – ś m i e r c i, istoty ułomne, niepełnosprawne (Ballada dziadowska,Dusiolek), uszkodzone, pogruchotane, zmasakrowane (Świdryga i Midryga, Piła), aż do nie-samowitej opowieści o skrzeblach, upiornych, „drapieżnych żywczykach”, które „nie żyjąnigdy, tylko umierają” (wiersz zaczynający się słowami: „Skrzeble biegną, skrzeble przezlasy, przez błonie”).

Otóż jeżeli najpotężniejsza namiętność bohaterów Leśmiana to – podej-mowana wciąż na nowo, desperacka – próba wtargnięcia w obszar cudzego istnienia, któraprzeważnie okazuje się katastrofą, trudno się dziwić, iż cały wszechświat jest tu pełen śladówpo  k a t a s t r o f a c h  o n t o l o g i c z n y c h.

Podobne prace

Do góry