Ocena brak

Poezja filozoficzna - Liryka i etyka

Autor /Edek55 Dodano /29.04.2011

Inaczej w liryce osobistej. Tam, gdzie w centrum zainteresowania znajduje się człowiek –stojący nie wobec Wszechświata, lecz wobec Drugiego Człowieka, prędzej czy później musisię odezwać  d r a m a t  e t y c z n y. Pojawiają się problemy odpowiedzialności, winy. Wprzejmującym trenie Do siostry Leśmian usiłuje te kwestie przenieść na poziom metafizyczny:

W każdym zgonie tkwi zbrodnia, co snem się powleka,

Chociaż zbrodniarza brak...

Wszyscy winni są śmierci każdego człowieka!

O, tak! Na pewno – tak!

Ale cały wiersz jest zbyt osobisty, zbyt „zwyczajny” w kręgu tematycznym, by możnabyło zachować dystans godny filozofa. Tu już siła ekspresji nie wynika z fantazji kreującej„światy niemożliwe”, nie jest ani niespodzianką „leśmianizmu”, ani odwagą makabrycznegohumoru. Jest bezradną rozpaczą człowieka.

Boże, odlatujący w obce dla nas strony,

Powstrzymaj odlot swój –

I tul z płaczem do piersi ten wiecznie krzywdzony,

Wierzący w ciebie gnój!

Podobne prace

Do góry