Ocena brak

Poezja epigramatyczna (w pobliżu Skamandra) - Poetyka fragmentu

Autor /Bronislaw444 Dodano /29.04.2011

Dorobek Safony ocalał głównie we fragmentach. Mocą zrządzenia losu stało się tak, żewielkość talentu poetki z wyspy Lesbos zgadujemy – dysponując okruchami, które (jak oka-leczone posągi antyczne) uzyskują nowe, niezamierzone piękno. Poezja Safony przemieniłasię w zbiór miniatur.

Swoje wiersze inspirowane poezją Safony Pawlikowska nazywała czę-ściowymi rekonstrukcjami i wolnymi przekładami, które nie odbudowują zaginionych cało-ści, nie są w stanie wypełnić wszystkich „białych plam”, zachowują urodę fragmentu.W 1938 roku na łamach „Skamandra” Pawlikowska ogłasza nowy cykl safijski FragmentySafony. Słowo „fragment” powtarza się (nie bez powodu) w tytule z wierszy tego cyklu.

Autorce zależy na wyeksponowaniu tego słowa jako synonimu „miniatury” czy „epigramatu”.W  p o e t y c e  f r a g m e n t u  intryguje zagadkowość oraz – zrodzona z przypadku – cel-ność. Tak wygląda jedna z rekonstrukcji Jasnorzewskiej:

Poetka, samobójczyni,

Loki rozwiawszy fiołkowe,

Nad wodą stoi...

„Safo, co chcesz uczynić?”–

„Chcę morze zarzucić na głowę,

By nikt nie dojrzał łez moich...”.

Poetyka fragmentu oparta jest na niedomówieniach. Nie wiemy, co jest powodem rozpaczybohaterki wiersza, jak się jej historia zakończy. Nie wiemy także, czy są to niedomówieniazamierzone, czy też powstały na wskutek okaleczenia tekstu, którego nikt w całości nie po-zna. Niewiedza podwojona, dotycząca zarówno świata poetyckiego, jak i tekstu wiersza,stwarza aurę szczególnie niepokojącego dramatyzmu.

Podobne prace

Do góry