Ocena brak

Poezja epigramatyczna (w pobliżu Skamandra) - Małe jest bliższe prawdy

Autor /Bronislaw444 Dodano /29.04.2011

U podstaw poezji epigramatycznej znajduje się przeświadczenie,  iż człowiek nie jest wstanie raz na zawsze uporządkować swych myśli o świecie, a jego dążenie do wiedzy w pełniusystematyzowanej jest daremne. Żaden system – filozoficzny, ideologiczny, naukowy – nietrwa w ludzkiej świadomości niezmiennie. A jeżeli trwa, to niszczy zdolność do refleksjizgodnej z prawdą mijającej chwili.

Tymczasem właśnie prawda chwili zasługuje na szacuneki upamiętnienie, gdyż jest za każdym razem prawdą danej, konkretnej jednostki.Rozumowanie to ma bogatą tradycję filozoficzną. Nieufność wobec „ogólnych teoriiwszystkiego” i zaufanie do refleksji towarzyszącej zmiennym kolejom życia manifestowalijuż w starożytności filozofowie zwani  s c e p t y k a m i. W epoce Renesansu rzecznikiemsceptycyzmu był Michel de Montaigne (1533 – 1592), autor dzieła pt. Próby. Styl Monta-igne’a odpowiadał założeniom sceptycyzmu, jego eseje „naśladowały” życie: miały w sobiezmienność, migotliwość, nagłość zawirowań, rozproszenie na wiele odrębnych momentów(cytaty z Prób utrwaliły się w postaci  a f o r y z m ó w).

Początek Dwudziestolecia zbiega się niemal dokładnie z renesansem twórczości Monta-igne’a. Jedną z pierwszych lektur w Polsce Odrodzonej były Próby, które błyskotliwie prze-tłumaczył i skomentował Tadeusz Boy – Żeleński (1874 – 1941); przekład dzieła francu-skiego filozofa (w „Bibliotece Boya”) ukazał się w 1917 roku.

Podobne prace

Do góry