Ocena brak

Poezja awangardowa - Poetyka sprzeczności

Autor /Bronislaw444 Dodano /28.04.2011

Wiersze Przybosia z lat trzydziestych wyróżnia powtarzająca się sprzeczność międzydziałaniem a zaniechaniem działania między wysiłkiem a odprężeniem, ruchem a bezruchemZ reguły na początku wiersza zostaje przedstawiony ruch, wzmożona aktywność I nagle –cisza, zaskoczenie bezkresem wolności (Lipiec) Czas zmierzający w jednym kierunku, nała-dowany trudem, rozpędzony w historii – zamienia się w czas kołujący, cykliczny, bez począt-ku i końca, wtapia się w bezczas przyrody.

Gdzież tu tworzyć zdarzenia i dzieje,

o co zaczepie ręce?

Tu – tylko się koło widnokręgu dzieje,

na którym czas niebo skłonił

Rąk, które odwleka dłużyzna zagonówdaleka,

nie zaczepię o nienaznaczone granice, jak o nic.

(Pola pochyle)

Takie kontrasty – oszałamiają Stają się ważnym, dramatycznym problemem dla awangar-dzisty, zwłaszcza ze w tomach W głąb las (1932) i Równanie serca (1938) poeta znajdujecoraz to nowe dowody na ich różnorodność i bezustanną obecność w psychice człowieka orazw jego otoczeniu Zachowuje się jak odkrywca uniwersalnego prawa, które potwierdza się wcoraz to innych obszarach istnienia Gdziekolwiek spojrzeć, wszędzie te same kontrasty Huk icisza, impet i ociężałość, agresja i czułość, namiętność i obojętność Wyrażające te napięcia  an t y t e z y  i  o k s y m o r o n y  ogarniają kompozycje całych wierszy Przybosia, a takżedynamizują poszczególne spięcia słów W wierszu  Z Tatr* tak zostaje uchwycony momentgraniczny między ostatnią sekundą życia a spotkaniem ze śmiercią (spadającej w przepaść)taterniczki:

To – wrzask wody obdzierane) siklawą z łożyska

i

gromobicie ciszy.

Podobne prace

Do góry