Ocena brak

Poezja awangardowa - Druga awangarda

Autor /Bronislaw444 Dodano /28.04.2011

Tym pojęciem usiłowano w latach trzydziestych ogarnąć wiele różnych, rozdzieranychsprzecznościami, stylów i poetyk. Do ugrupowań poetyckich „drugiej awangardy” zaliczanowarszawską „Kwadrygę” (tu najsilniej z estetyką Peipera był związany Stefan Flukowski),wileńskie „Żagary” (Czesław Miłosz) i lubelski „krąg Czechowicza”.

Ich „awangardowość”oznaczała często „antyskamandryckość”, czyli niezgodę na „kabaretowe” widzenie poety.„Wyobraźmy sobie nieśmiałego, trochę jąkającego się młodzieńca, który zdradza silneskłonności do wałkowania różnych pryncypiów – systematycznie, zaciekle i nudnie – pisał Miłosz w szkicu wspomnieniowym pt.  Czechowicz – to jest o poezji między wojnami. –Młodzieniec jest prowincjałem. Natyka się na pisma czy osoby poetów, którzy wybuchająśmiechem na widok jego zasadniczości, tępią go przy pomocy dowcipów, stanowiących do-wód ich obycia w wielkim świecie. Oto gotowa podstawa do uraz.”Zarazem pod wieloma względami twórcy „drugiej awangardy” byli raczej przeciwnikaminiż spadkobiercami swych krakowskich poprzedników.

Optymizmowi  cywilizacyjnemu„Zwrotnicy” przeciwstawiali pełną goryczy niewiarę w triumf postępu; ich pogląd na światmiał charakter katastroficzny (zob. rozdział o poezji katastroficznej, s. 150 – 152). Z rygoremwiersza wczesnoawangardowego również nie byli pogodzeni: jedni  poszukiwali wzorcówdyscypliny artystycznej w tradycyjnych gatunkach i retorykach (Miłosz), inni budowali wizjezagadkowe i wieloznaczne jak sen (Józef Czechowicz), przy czym intrygowała ich wielo-znaczność ciemna, bezkonturowa, o nierozstrzygalnych często sensach i nieuchwytnych pod-tekstach.

Podobne prace

Do góry