Ocena brak

Podstawy starotestamentalne chrystologii - Mądrość

Autor /Zenek777 Dodano /22.04.2011

Również mądrość hebrajska nie ma znaczenia bezpośrednio teoretycznego, nie odnosi się do spekulacji filozoficznej, lecz raczej i przede wszystkim do dziedziny moralnej, praktycznej, do sfery działania. Podobnie jak semickie poznać zakłada bardziej czynnik emocjonalny, wolitywny niż intelektualny.

Punktem odniesienia jest doświadczenie. Dla Izraela oznaczać to musi skoordynowanie tematu mądrości z własną tradycją wiary. Na podstawie całego swego doświadczenia wiary Izrael widzi wyraźnie, że prawdziwa mądrość pochodzi od Boga. Doskonałość moralna, sprawiedliwość, miłość bliźniego zawarte są w tym historycznym przejawie mądrości, jakim jest Tora. Prawdziwym źródłem wszelkich przejawów mądrości, od manualnych zręczności do zdolności wydawania słusznych osądów i właściwego układania własnego życia, jest nie przenikliwość ludzkiej spekulacji, lecz objawienie Boże (por. Ba 3,94,4; Syr 1,1-10,24). Mądrość ludzka jest tylko wówczas prawdziwą mądrością, jeśli za punkt odniesienia ma mądrość Bożą; jeśli jej źródłem jest bojaźń Boża (por. Prz 1,7 ; 9,10;Ps 111,10; Syr 1,14).

Mądrość łączy się więc ściśle z Bogiem, stając się właściwością Boga (Hi 15,8; 28,1-17; Prz 21,30). W tym właśnie kontekście powstają hymny o mądrości,w których wychwala się mądrość jako obecną u początków stworzenia, jako przewodniczka historii zbawienia, jako zamieszkującą pośród ludu, jako wynagradzającą sobą szukających prawdziwego szczęścia (por. Prz 1,20-33; 8; 9,16; Syr 4,11-19; Mdr 7,21-8,1). W hymnach tych szczególnie widoczna jest personifikacja mądrości i jej ścisła przynależność do sfery Bożej.

Objawienie ST jest otwarte. Skierowuje poza siebie, ku eschatologicznemu spełnieniu. Wielość zawartych w nim elementów nieraz trudno ze sobą pogodzić. jasne stają się niektóre zasadnicze linie, lecz brak obrazu całościowego, jednolitego i jednoczącego rozmaite ujęcia. Jasnym jest, że Bóg w ST jest Bogiem historii, który związał się ze swym ludem ścisłymi więzami przymierza i wzajemnej wspólnoty. Pozostaje jednak Bogiem całkowicie `innym'; Bogiem nieogarnionej transcendencji.

Postać Mesjasza ukazuje różnorodne rysy: od polityczno - ziemskich(Mesjasz król) do pokornych i naznaczonych cierpieniem (Sługa Jahwe), i chwalebnych (Syn Człowieczy). Refleksje nad Słowem Bożym i nad Mądrością wykazują raz rysy rzeczywistości transcendentnej, to znowu zdecydowanie stworzonej i trudno wskazać perspektywę łączącą. Musimy więc zwrócić się ku nowotestamentalnemu spełnieniu, które, z jednej strony często odwołuje się do kategorii ST, z drugiej nieodwołalnie je przekracza ukazując ten środek ciężkości, który nadaje im ostateczny kształt, a którym jest postać i wydarzenie Jezusa Chrystusa.

Podobne prace

Do góry